Łódź kołysze się na spokojnej tafli. Nie ma już nic do roboty.

Łódź kołysze się na spokojnej tafli. Nie ma już nic do roboty.

Łódka unosi się na spokojnej tafli morza. Jej dwa miejsca siedzące są puste.

Jak już wsiądziesz, nie będzie odwrotu – silnik wypchnie łódź na zatokę. Nachodzi cię jakiś dziwaczny lęk. Na pewno chcesz wyruszyć teraz?

Poczyniłeś wszystkie niezbędne przygotowania? Załatwiłeś wszystkie sprawy?

Pamiętaj, co mówiła wybieraczka sieci: zbiornik nie jest duży. Nie będziesz mógł tak sobie pływać tam i z powrotem.

Bez porucznika nie ma tu czego szukać... Musisz wrócić razem z nim.

Nie jestem jeszcze gotowy. [Odejdź].

Wsiądź i popłyń na wyspę.

Łódź powoli się zatrzymuje. Gasisz silnik. Zapada cisza.

Milczenie burzy łopot skrzydeł. W oddali zrywa się do lotu stado mew...

Wiatr jest dzisiaj bardzo słaby. Duch świata się nie porusza. Spoglądasz na swoje ręce, a potem na górujące nad tobą klify...

„Ruszajmy” – szepcze.

[Wyjdź].

„Dobrze. Dotarłeś” – Cuno stoi z rękami opartymi o biodra i patrzy na cień zniszczonej wieży przeciwlotniczej wznoszącej się przed wami.

[Wyjdź].

„Zmapowałem to miejsce i... Wygląda na to, że obaj nie ujdziemy stąd cało. To jest wyspa śmierci. Piekielna paszcza” – wyjaśnia i wyciera gila zwisającego z jego nosa.

„Nie no, to chyba nie jest wyspa śmierci?”

„Nie wiem” – stwierdza, wyrzucając ręce w powietrze.

„Może Cuno jest nastawiony pesymistycznie z powodu potężnego kaca po speedzie. Zrobiłem zwiad. Mogę przekazać ci szczegóły”.

Chłopak odwraca się do ciebie plecami i ostrożnie rozgląda się w lewo i w prawo. Ma napięte nerwy.

On też tu nigdy nie był.

„Co ty, do cholery, wygadujesz?”

„Piekielna wyspa? W końcu”.

„Tak... Wreszcie” – stwierdza z pewną rezerwacją.

Nadszedł czas.

[Wyjdź].

„Weź silnik, Kim. Ja potrzymam odtwarzacz”.

„Co?”

„Dobrze słyszałeś. Nie każ mi się powtarzać”.

„Dobra. Czemu nie?” – wzrusza ramionami.

Przeczadowo. To teraz nastaw Smutne FM. Wiesz, że tego chcesz.

Smutne FM to stacja specjalizująca się w smutnych, spokojnych balladach rockowych. Znasz jej częstotliwość na pamięć.

Nic nie mów.

„Co »co«? Jak inaczej włączymy Smutne FM w drodze na wyspę?”

„Dobrze” – stwierdza, wzruszając ze zrezygnowaniem ramionami. „Odpalmy radio Smutne FM”.

„Ta stara łajba... to ROO A82”.

„Utrzyma się na wodzie”.

Sam jest zbyt poobijany, żeby gadać o mechanice.

Najpierw przywiąż odtwarzać do pokładnika. Niech ci towarzyszy.

I już. Teraz mamy rockandrollową łódź.

Czadowo.

Będzie ci towarzyszył w tej samotnej podróży.

Co ja właśnie zrobiłem? I dlaczego?

Czemu? Bo rock and roll.

Tak. Smutny rock and roll. Nastaw radio na Smutne FM.

Łódka z małym silnikiem na rufie unosi się na spokojnej tafli morza. Jej dwa miejsca siedzące są puste.

Kadłub łodzi lśni żółtą, przemysłową farbą nałożoną na świeżą smołę. Widzisz, jak odbija się w wodzie wraz z numerem fabrycznym: A72.

Ta wyprodukowana w LRS maszyna stanowi pomoc humanitarną przysłaną z robotniczego państwa na Isoli Samarskiej. Zdradza to logo ROO na silniku. Oraz biała pięcioramienna gwiazda.