Rozmowa · Półka z literaturą paranormalną

W księgarni znajdują się nie tylko kryminały, romanse i biografie sławnych ludzi. Widzisz też wiele tytułów z literatury dotyczącej zjawisk paranormalnych.

Przejrzyj książki na półce.

Pośród rozmaitych książek znajdujesz jedną napisaną przez niejakiego Matthiasa W. Dundasa. Traktuje ona o „Całości, jedności, równowadze”.

Te trzy rzeczy są bardzo ważne dla umysłu człowieka z ludu pracującego.

Celem tej książki, jak wielu innych na tej półce, jest zapewnienie czytelnikom porad medycznych w sytuacjach, w których nie mają dostępu do płatnych usług zdrowotnych.

Jak to niby działa?

Wypełniona jest frazesami oraz twierdzeniami, jakoby tradycyjnie rozumiana medycyna (ta, do której ludzie nie mają dostępu i która kosztuje więcej niż ta książka) była stekiem bzdur, a jej stosowanie dawało jedynie raka, nie będąc w stanie wyleczyć nawet przeziębienia.

„Całość, jedność, równowaga” za to są w stanie zaradzić właściwie każdemu problemowi. Choć należy zauważyć, że...

„Jeśli to twój umysł ma pomóc ci się wyleczyć, to dlatego, że to właśnie on jest chory”.

Czyli jak jesteś chory, to tylko z własnej winy. Jasne.

Mhm. Ciekawe.

Na półce nadal stoją rozmaite książki o zjawiskach paranormalnych.

Piszą w tej książce o czymkolwiek innym?

W książce znajdują się rozdziały poruszające rozmaite zagadnienia, na przykład: jak znajdować magnez (są tam wymienione nawet rośliny, z których można go pozyskiwać); jak pić dalej, jeśli jesteś alkoholikiem ze zniszczoną wątrobą...

Jest nawet rozdział o pradawnej serajskiej tradycji o wykorzystywaniu kaczego woreczka żółciowego (profilaktycznie) do leczenia i zapobiegania chorobom wenerycznym zarówno przed zarażeniem, jak i po. Nic, co warto by było kupować.

To wszystko przyziemne bzdury. Co w tym w ogóle paranormalnego?

„No dobrze. Chciałbym kupić »Wykorzystanie szaroty w medycynie«”.

„W rzeczy samej...” – mamrocze, wpatrując się przez chwilę w książkę. „Coś w tej książce zdaje się do pana przemawiać...”

„No cóż, mam nadzieję, że zawiera to, czego pan szuka”.

Zdobyłeś przedmiot, z którym można wejść w interakcję. Przyjrzyj mu się uważniej, przechodząc do zakładki INTERAKCJI w twoim EKWIPUNKU.

Znajdź coś naprawdę nie z tego świata.

Pulsowanie w twojej głowie przybiera na sile z każdą chwilą, którą spędzasz na przyglądaniu się tej półce...

Nagle, jakby znienacka, na tle innych książek odcina się wyraźnie mały, zielony tomik o tytule „Wykorzystanie szaroty w medycynie”.

Co to jest szarota?

W książce nie znajduje się żadne wyjaśnienie tej kwestii – wygląda na to, że zdaniem autora czytelnik powinien już tę wiedzę posiadać.

To wszystko, co muszę wiedzieć.

O czym jest ta książka?

W książce znajdują się opisy rozmaitych pseudonaukowych terapii, leków medycyny alternatywnej oraz ludowych remediów tworzonych z wykorzystaniem szaroty, znanej też jako le territoire.

Zaleca się w niej na przykład okładanie swojego nagiego ciała ręczną miotełką sporządzoną z „liściastych gałązek młodej, rosnącej nieopodal szaroty brzozy”.

A najlepiej to znaleźć kogoś innego, najlepiej potężnego mężczyznę w samym ręczniku, żeby okładał cię bezbronnego, leżącego nago na chłodnym kamieniu.

Brzmi boleśnie.

Jest to rzekomo orzeźwiające i zbawiennie wpływa na krążenie.

Chyba usłyszałem już dosyć.

Co jeszcze?

Autor poleca też spożywanie napojów wysokoalkoholowych, jak wódka czy whiskey, które sezonowano w szarocie. Według instrukcji czytelnicy powinni zamykać je w słoikach i umieszczać w płytkich dołkach w szarocie nieopodal jej skraju. Należy trzymać je tam od 30 do 60 dni w zależności od tego, jak mocny ma być trunek.

I co daje takie sezonowanie w szarocie?

Trunki takie wśród rozlicznych korzyści są ponoć w stanie przywrócić pełnię zdrowia uszkodzonej wątrobie.

Wydaje się to... mało prawdopodobne.

Powinienem chyba sobie coś takiego zorganizować. Co jeszcze tam jest?

W celu ogólnej profilaktyki zdrowotnej zachęca się czytelników do regularnych spacerów w szarocie, choć na marginesie zapisane jest ostrzeżenie, by żadna z tych przechadzek nie trwała dłużej niż godzinę...

Wypady takie rzekomo „oczyszczają umysł z trosk, ciało zaś z toksyn”, zwłaszcza jeśli spacerowicz wybierze się w głąb szaroty nago (brak ubioru generalnie zalecany jest w wielu zapisanych w książce poradach).

Dokładnie tego potrzebujesz!

Entroponetyczny nudyzm? To szaleństwo. „Niebezpieczne” to zbyt łagodne słowo.

Hm. Jeszcze coś ciekawego?

Cała odrębna sekcja poświęcona jest kuracjom dla mężczyzn mających problemy z wypełnianiem „obowiązków małżeńskich”.

To by mi się mogło przydać.

„Przepraszam najmocniej! Mam wrażenie, że przegląda pan ten konkretny tom wystarczająco długo. Jeśli chce pan kontynuować lekturę, to nalegam, aby pan go kupił”.

No, to mi zdecydowanie niepotrzebne.

Zamykasz książkę i odkładasz ją na jej miejsce na półce.

No nie wiem. Nie chcę psuć zabawy, ale całe to terytorium szaroty wydaje mi się dość niebezpieczne. Może jednak nie powinno się chodzić w nim nago.

Chyba usłyszałem już dosyć.

Jak to możliwe?

Czy to naprawdę wiele bardziej nieprawdopodobne od innych rzeczy, w których pokłada nadzieję człowiek?

No niech będzie. Co tam jeszcze jest?

Brzmi orzeźwiająco.

I takie też jest. W dodatku zbawiennie wpływa na krążenie.

Wyczuwasz, że z tej półki emanuje coś złowrogiego. Nie ma to jednak ani formy, ani substancji. Wkrótce wymyka się twoim zmysłom.

„Przepraszam, co to za książki?”

„Och... Proszę nie przeglądać zawartości tej półki” – odpowiada, mrużąc oczy. „Ta mądrość nie jest za darmo”.

„Nie mogę pozwolić, aby... na przykład... otworzył pan naprzeciwko policyjny sklep i odebrał mi moich klientów! O nie!”