Rozmowa · Percepcja (słuch)

Cisza w tej części kościoła jest niemal namacalna. Wszelka poruszająca się materia i pełzające istoty żywe są tu nieobecne. Oprócz samego budynku nic zdaje się nie istnieć.

Może gdybyś stanął w odpowiednim miejscu, nawet twoje kroki nie wydawałyby żadnego odgłosu...?

Zaraz, chyba mimo to coś jeszcze słyszę...

A potem i to coś znika. Niemal wszystko poza najcichszym z szumów.

Zdaje się, że dźwięk jest tu jakoś oddzielany od źródła, o ile nie tłumiony od razu po jego wydaniu. Bardzo to nietypowe.

Brzmi to jak szarota.

Nie. Daj mi po prostu słuchać.

Ale czego? Prawie nic nie słychać.

Ledwo słyszysz swój własny oddech.

(Odwróć się do Kima). „Co się dzieje?”

Porucznik wskazuje swoje uszy i kręci głową, po czym podchodzi do ciebie bliżej.

„Słyszysz coś?”

„Gówno słyszę”.

„Zastanawiam się, dlaczego... wzniesiono kościół z tak dziwną akustyką...”

Obojętnością w głosie ukrywa swój niepokój.

Być może kościół zaprojektowano w ten sposób, aby zapobiec hałaśliwym rozrywkom na jego terenie, jak śpiew czy taniec?

„Może chcieli utrudnić tu ludziom śpiew i taniec?”

„Hmm... Możliwe...”

Nie wydaje się jednak do końca przekonany.

„To pewnie nic takiego, tylko nasza wyobraźnia”.

„Hmm... Możliwe. Ciemność często ma taki wpływ na ludzi”.

„Cokolwiek to jest, ewidentnie naprawdę ma miejsce. Dzieje się wokół nas coś dziwnego”.

Porucznik nie odpowiada, ale czujesz, że robi się spięty.

„Hej, a jeśli to coś paranaturalnego?”

„Proszę, detektywie, nie zaczynaj z tym znowu”.

Próbuje zabrzmieć lekceważąco, ale w tym konkretnym momencie jest bardziej niż zwykle otwarty na pomysł występowania tu zjawisk paranormalnych.

„Nie bardzo, ale to niezwykłe. Nigdy czegoś podobnego nie doświadczyłem”.

„Prawie nic i zaczyna mnie to martwić”.

„Ten kościół ma... dziwną akustykę – to musi być jakaś architektoniczna sztuczka”.

Tupnij i zaklaszcz w dłonie.

Udaje ci się wydać kilka stłumionych stuknięć, po których cisza wydaje się z jakiegoś powodu jeszcze bardziej... absolutna.

Spójrz w górę, do wnętrza dzwonnicy.

Zwarte szeregi paneli sufitowych zacierają się, a potem całkowicie znikają w mroku wieży nad twoją głową.

Spróbuj przebić wzrokiem cienie.

Jakby coś się tam ruszało, z wieży wyłonił się cień, który przenika wszystkie inne, zmierzając ku tobie.

Na suficie?

Tak. Mrok sprawia, że sufit ten wydaje się nieskończenie daleki...

Schodzi na dół. Trzymając się wsporników.

(Mrugnij).

Widzisz coś zwisającego z krokwi, patrzącego na ciebie ciemnymi oczami.

Może dałoby się z tym... porozmawiać?

Obserwuj ruchy cienia.

To już nie jest cień. W miarę jak się zbliża, staje się coraz bardziej materialny. Zniża się ku tobie zwierzęcy kształt.

„Oficerze, czy tam na górze coś jest?” – pyta porucznik i podąża za twoim wzrokiem, próbując dostrzec to, co przykuło twoją uwagę.

O nie! Straciłeś go z oczu. Gdzie się podział?

Przygotuj się na atak!

Jest tam tylko niekończący się mrok. Aż ci się kręci w głowie.

(Mrugnij).

Widzisz coś zwisającego z krokwi, patrzącego na ciebie ciemnymi oczami.

Może dałoby się z tym... porozmawiać?

Jaki jest ten mrok?

Wypełniony niewyraźnymi kształtami drewnianej konstrukcji. Wrażeniem ogromnej wysokości.

Wiesz, w połowie zeszłego stulecia w działała grupa revacholskich malarzy, której członkowie słynęli ze swojej pogardy do korzystania z koloru czarnego.

Mogę wykorzystać tę wiedzę, żeby jakoś przebić się przez ten mrok na górze? (Przejdź dalej).

Nie, to tylko takie rozmyślania. Prawdę mówiąc, takie marnowanie czasu jest zapewne niebezpieczne. Powinieneś przestać.

A co mieli przeciwko czarnemu?

Chcieli ująć to, jakie wrażenia naprawdę towarzyszą oglądaniu świata. Jak to jest być wewnątrz koloru, być oślepionym przez światło popołudnia odbijające się od piany morskich fal.

Taki efekt najlepiej osiąga się poprzez zestawianie komplementarnych kolorów w celu stworzenia kontrastu raczej niż dodawanie czerni.

Hmmm, może powinienem spróbować malarstwa?

Nie wiadomo tylko, czy zostało ci dosyć życia, żeby nadrobić braki w technice...