Rozmowa · Dreszcze

Mocny przybrzeżny wiatr wciąż wyje, tłukąc o okno szopy. Czasem pod jej fundamenty z cichym mrukiem wpełza fala...

Otrząśnij się. [Odrzuć myśl].

Posłuchaj.

Pokój wydaje się wytłumiony, jakbyś naciągnął sobie czapkę na uszy. Na zewnątrz jest zimno i wietrznie, ale ty jesteś tu, w bezpiecznym i ciepłym miejscu.

CZYM JEST DLA CIEBIE TO MIEJSCE?

Moim przyczółkiem operacyjnym na wybrzeżu.

Nad głową słyszysz samotne okrzyki mew. Nisko pod ptasimi skrzydłami – drewniana promenada pełna porzuconych kramów, stolików i ławek. Dalekie echo dawno przepadłych czasów.

Mężczyzna w średnim wieku stoi w zniszczonej szopie na skraju rybackiej wioski, słuchając szumu grzejnika na ścianie.

Dziękuję, dziwne uczucie, za uczciwą ocenę bieżącej sytuacji.

Na zewnątrz wiatr wznowił swoje wycie. Fale ponownie tłuką o wsporniki chaty. To jakbyś miał w głowie myśl, lecz wymawianą cudzym głosem...

REVACHOL NA WIEKI.

ZAJRZYJ POD DESKI PODŁOGOWE.

„To całkiem przytulna kryjówka”.

„Mhm” – porucznik rozgląda się wokół.

Nie, chwila. Zmieniłem zdanie. Chcę wybrać jeszcze raz.

Nie ma odwrotu.

„To całkiem przytulna kryjówka”.

Do kogo ty mówisz? Nikogo tu nie ma. Nawet zimna.

Możliwym schronieniem dla poszukiwanej. Oto czym.

Fale tłuką o plażę, topiąc trzciny. Daleko na południu wokół kuchni w noclegowni dla bezdomnych zbiera się tłumek. Starsza kobieta rozdaje za darmo robione na drutach szaliki.

Daleko na południowym wschodzie dwóch mężczyzn i kobieta zakładają ceramiczne pancerze. Na parapecie syczy zakłóceniami krótkofalowe radio. Ktoś z trójki salutuje, kto inny wypija jednym haustem zawartość szklanki. Pod łóżkiem leży broń...

Mężczyzna w średnim wieku stoi w zniszczonej szopie na skraju rybackiej wioski. Nikt mu nie kiwa głową, nikt nie macha ręką. Ani śladu po poszukiwanej.

Jest darmowe. To mi wystarczy. Mógłbym tu mieszkać.

Fale tłuką o plażę, topiąc trzciny. Daleko na południu wokół kuchni w noclegowni dla bezdomnych zbiera się tłumek. Starsza kobieta rozdaje za darmo robione na drutach szaliki.

To mogłeś być ty. To wciąż możesz być ty. Pechowy, starający się przetrwać nikt.

To chyba mój nowy dom. Ciekawe, co się stało ze starym.

Na zachodzie, po drugiej stronie kanału, wznosi się Whirling-in-Rags. Drzwi numer 1 na piętrze są zamknięte. Za nimi – zdemolowany pokój. Piętro niżej, za barem, stoi rozdrażniony mężczyzna.

W małej szopie w rybackiej wiosce barokowy grzejnik szumi cicho, roztaczając wokół przyjemne ciepło. Na stole stoi miska pełna wody – odbija się w niej ponura twarz świata.

Daleko stąd, na rogu Perdition i Main, stoi niepozorny, owiany mgłą budynek. Stoi pusty i zagubiony. Jak jego lokator.

Moją nową miejscówką. Mogę tu w milczeniu siedzieć, pić i umierać, patrząc na przewalające się fale.

Za zbudowanym do połowy pustakowym domem po drugiej stronie wsi trójka ludzi pije alkohol. To twoja nowa ekipa. Starej nie potrzebujesz, o nie – masz nową, z którą możesz się schlać.

Należałeś już kiedyś do ich ekipy. Możesz upić się z nimi znowu. Pewnie będziesz tu często bywał, wchodził za dom z pustaków. To twoje miejsce.