Rozmowa · Wewnętrzne imperium

Czy to straszyk? Zdaje się że tak, opiera się o ścianę...

Zaraz, a jeśli to taka sama sytuacja jak z tamtą wędką?

Zignoruj, że go widzisz. [Odrzuć myśl].

Spróbuj podkraść się do straszyka.

To nie straszyk... To nawet nie substancja organiczna, a zwykły pogrzebacz. Co za rozczarowanie!

Oczywiście, że to nie był straszyk. Jest za duży.

Nie bądź dla siebie zbyt surowy. Nie mogłeś wiedzieć tego na pewno. Poza tym znalezienie tego straszyka to twoje wyjątkowe przeznaczenie. Czujesz to!

Zapomnij o odkryciu tego insulindiańskiego straszyka. Na jakiś czas. [Odejdź].

Oto jak się kończy zabawa policjanta w naukowca. A przecież nawet gliną nie jestem za dobrym.

Słuchałeś tylko swojego instynktu, przeznaczenia. Jest ci pisane znaleźć tego straszyka! Tylko może nie tutaj...

No nie do wiary!

No nie? Ale następnym razem ci się bardziej poszczęści. Znalezienie tego straszyka to twoje przeznaczenie.

Nie dasz się znowu nabrać. Będziesz stał tu spokojnie i obserwował tego niestraszyka, dopóki nie zobaczysz jasno, czym właściwie jest...

No dobra, to nie straszyk. To nawet nie substancja organiczna, a zwykły pogrzebacz przy kominku. Ale... gdzie twoja wiara w nieznane, chłopie?

Dość już o tym straszyku. Znaczy... o pogrzebaczu. [Odejdź].

Rzuć się na straszyka i chwyć go mocno w ręce!