Rozmowa · Mała Lily

„No dobrze. Przykro mi” – przyciska do Jagnusia własny policzek i uśmiecha się smutno.

„Ach, rozumiem. No, miło cię poznać, Jagnusiu”.

„Jagnuś zwykle nie lubi nieznajomych, ale pan jest puchaty tak jak on”.

„Słyszałem, że jest tu dziewczynka, która ma opancerzone rękawice. To ty?”

„Ooo” – wygląda na zaniepokojoną. „Miałam rękawice. Bardzo duże! Ciężkie też”.

„Skąd wzięłaś te rękawice?”

„Znalazłam je, jak bawiłam się z Jagnusiem w chowanego. W pustym domu, w którym nikt nie mieszka! Ktoś je tam pewnie schował...”

Nie chce, żebyś pomyślał, że je ukradła.

„I gdzie są teraz te rękawice?”

„Ukryłam je” – mówi z naburmuszoną miną. „Bliźniacy chcieli je zabrać. Głupi są...” – podnosi wysoko swoją zabawkę i spogląda jej w jedyne pozostałe oko, jakby szukała tam aprobaty dla swoich słów.

„Potrzebujemy tych rękawic. To ważne policyjne sprawy” – ostatnie dwa słowa wymawia bardzo wyraźnie.

„Oooch...” – wydaje się nie rozumieć, ale porucznik samym swoim tonem przekazał jej to, co najważniejsze.

„Są w moim zamku z piasku” – wskazuje gdzieś na zewnątrz. „Za naszym domem. Pod piachem. Możecie go zburzyć, nie wyszedł mi”.

„Potrzebuję tych rękawic”.

„A czemu?” – pyta, spoglądając podejrzliwie.

„To sprawy dorosłych. Nie zrozumiałabyś. Powiedz mi po prostu, gdzie one są”.

Marszczy czoło, opóźniając zdradzenie swojej tajemnicy. „No dooobra” – mówi w końcu z pewnym wahaniem. „Ukryłam je w moim zamku z piasku, za domem” – wskazuje gdzieś na zewnątrz. „Może je pan sobie wziąć”.

„Potrzebuję ich do bardzo ważnego policyjnego śledztwa”.

„Oooch...” – wydaje się nie rozumieć, ale zdołałeś przekazać jej przynajmniej to, co najważniejsze.

„Skąd je wzięłaś?”

„Jesteś córką Lilienne?”

„Taaak, to ja! Mała Lily!” – spogląda na ciebie wielkimi oczami. „Zna pan moją mamę?”

„Nie, ale chciałbym poznać”.

„Aha” – kiwa głową. „Mama jest super! Wie pan, co jest fajnego w mojej mamie?”

„Wszystko?”

„Ha, ha, taaak!” – uśmiecha się, przytulając puchatą zabawkę.

„Nie, powiedz”.

„Wszystko!” – wykrzykuje radośnie.

„Tak, poznałem ją wcześniej”.

„Fajnie! Mama jest super” – kiwa głową. „Nigdy się nie złości ani nic”.

„Do widzenia”. [Odejdź].

„Pa, pa!” – dziewczynka nie odrywa od ciebie wielkich, pełnych ciekawości oczu.

„Rozmawiam z dziećmi, żeby się od nich uczyć. Wydarzyło się tu może ostatnio coś dziwnego?”

„Nooo...” – sadza sobie lalkę na kolanach. Wystrzępione sztuczne łapki sięgają ku tobie, jakby prosząc o przytulenie. „Co na przykład?”

„Cokolwiek. Może widziałaś albo słyszałaś coś, co ci się wydało dziwnie?”

„Tak!” – twarz rozjaśnia jej się w wyrazie zrozumienia. „Bliźniacy dostali burę za mówienie brzydkich słów”.

„I to tyle?”

„Tak” – ziewa, po czym opada z powrotem na poduszkę.

„Brzydkie słowa są dla gamoni. Dobrze, że ich nie mówisz”.

„Tak!” – dziewczynka kiwa stanowczo głową. „Ja nie mówię brzydkich słów. I Jagnuś też nie”.

SPIERDALAJ.

Jagnuś zachowuje milczenie. Ogień w kominku migocze i trzaska. Dziewczynka przytula lalkę do piersi i wybucha śmiechem.

„Rozumiem. Dziękuję ci, porozmawiam o tym z nimi”. (Przejdź dalej).

„Nie ma za co!”

„A co jest złego w brzydkich słowach? Ja je bardzo lubię”.

Wzdycha nagle. „Nie! Proszę nie mówić brzydkich słów! Obiecuje pan?”

„Przypilnuję go” – wtrąca się porucznik i robi to tak szybko, że nie masz szansy jej odpowiedzieć. „Nie musisz się o to martwić”.

Dopóki tu jest, nie pozwoli ci zrobić przed tą dziewczynką durnia z siebie ani z MOR-u.

„Nic z tego. Będę przeklinał aż do śmierci”.

„Nieee, niech pan nie będzie niedobry!” – wykrzywia buzię w grymasie niezadowolenia.

No, to nie ustąpiłeś. To ważne, żeby być ze sobą szczerym.

„No dobrze”. (Skłam).

„To dobrze” – znów przytula Jagnusia.

Warto było okłamywać dziecko? Może to bez znaczenia. To nie twoja odpowiedzialność.

„Ale brzydkie słowa czasem są dobre! Zdrowo jest czasem wyrazić nimi złość”.

„Co?” – zakrywa Jagnusiowi uszy, zamykając całą jego głowę w swoich drobnych dłoniach.

„Jagnuś nie lubi brzydkich słów. Proszę obiecać!”

Hej, właściwie to czemu nie mogę naprawdę zrezygnować z przekleństw?

Wpatruje się w ciebie, czekając na odpowiedź.

Nie zrezygnujesz z przekleństw z prostego powodu: jesteś po prostu przeklinającym człowiekiem.