Rozmowa · Wewnętrzne imperium

Śnieg bezgłośnie oblepia stos pustych butelek po winie i niedopałków na ziemi. Ktoś tu naprawdę ostro imprezował.

To pewnie nic ważnego. [Zakończ myśl].

„Ja to zrobiłem?”

„Cóż...” – porucznik spogląda na ciebie, a następnie na butelki. „Tak. Myślę, że możemy z dużą dozą pewności uznać, że byłeś to ty”.

Chodźmy już lepiej. [Zakończ myśl].

„Wciąż nie jestem do końca przekonany, czy to byłem ja”.

„Ja jestem. Ale to w tej chwili bez znaczenia. Ruszajmy dalej”.

No, za to ja jestem. Kto inny umiałby obskoczyć takie ilości, bratan? To wariactwo. A ty jesteś wariat. Musimy to kiedyś powtórzyć. Ale na razie trzeba ruszać dalej.

Po prostu odejdź i nie będziesz musiał już o tym więcej myśleć. Odejdź, a to wszystko zniknie!

„Wygląda na to, że nieźle się bawiłem”.

„Zupełnie, ale to zupełnie tak nie wygląda” – porucznik odwraca się, by odejść. „Zajmijmy się lepiej innymi rzeczami i chodźmy stąd już”.

Jasna sprawa, bratan! I możemy to powtórzyć, jak chcemy. A chcemy. Tyle że gdzie indziej. Na razie musisz ruszać dalej.

Tak... naprawdę nieźle. Lepiej o tym nie myśl i ruszaj już dalej.

„Musiałem pójść do portu z misterną misją zwiadowczą”.

„Tak” – rzuca sucho porucznik. „Rzeczywiście wygląda to misternie. Na razie lepiej ruszajmy dalej”.

„Ooo, takie to misterne! Daleko na terytorium wroga – łoiłeś pod nosem całej jego bandy. Naćpany życiem i adrenaliną... i alkoholem, zdaje się” – krawat zaciska ci się wokół szyi. „Jestem z ciebie dumny”.

Tak. Dokładnie tak było. Przeprowadziłeś rekonesans. Żebyś jeszcze chociaż pamiętał, czego się dowiedziałeś...

„To naprawdę smutne. Musiałem paskudnie cierpieć”.

„Tak” – zgadza się porucznik. „Nie jest to scena promieniująca radością. Chodźmy już lepiej” – odwraca się, by odejść.

Nie, nie, bratan, na bank było kozacko. Kiedy my się razem źle bawiliśmy, co? Nie odpowiadaj. Ciesz się tym pozytywnym uczuciem i biegnij dalej!

Taaa, nie wygląda to raczej, jakby ktoś tutaj kipiał radością. No nic, nie ma co się nad tym głowić. Lepiej ruszaj dalej.

Tylko popatrz. Oczywiście, że ty. To ty tu imprezowałeś.

Jasna sprawa, bratan! I sądząc po tym, jak to wygląda, bawiliśmy się jak cholera. Jak cholera, bratan.

Czekaj. Jak ostro?

No, opróżnił sześć butelek Potężnego Pilsnera, trzy butelki Czerwonego Komandosa i prawie cztery ramki fajek. Czyli całkiem ostro.

W deszczu błyszczy cała masa butelek po winie. Ktoś tu naprawdę ostro imprezował.

Tyle pustych butelek po winie i niedopałków na ziemi. Ktoś tu naprawdę ostro imprezował.