Rozmowa · Układ limbiczny

Tym razem zasnąć jest łatwiej. Twoja głowa znalazła wygodne zagłębienie w poduszce. Twoje nogi i tułów są niczym ołowiane ciężarki idące na dno morza, lecz nagle robią się lekkie...

Zaśpiewaj ją – w milczącej komunii.

Czerń, czerń, czerń. Disco w najczystszej postaci. Ruiny twojego życia wciąż dymią ci za plecami. W powietrze wzlatuje popiół. Ty się jednak nie oglądasz.

Na razie – na krótką chwilę – możesz...

(Śpij. Bez słów czy obrazów).

Kiedy piktogramy i hieroglify świata pojawiają się ponownie, zdają się dziwnie milczące. Budzik też dzwoni raczej cicho. Jesteś gotowy.

Gotowy. Lecz coś nadciąga. Zawsze coś nadciąga.

[Otwórz oczy].

Słyszałem już tę piosenkę.

To materiał na wielki hit. Czarna taśma sunie, sunie, sunie... Zmęczyłeś się tym w końcu. Usidliłeś ognik swojej świadomości i go ugasiłeś.

Ile ja już dni jestem w Martinaise...?

Tutaj nie ma dni. Nie ma tygodni. Tylko wirująca czarna taśma. Odtwarzana w kółko. Aż do końca.

To wytchnienie... Zasłużyłeś na nie, bracie. Skąp się w jego mroku. Niech cię przełknie i tobą obraca, ty zaś zapomnij wszystko, co zdołałeś sobie przypomnieć...

Czy to już ostatni sen?

Nie. To jeszcze wcześniejszy. Będziemy ci go stale powtarzać, jeśli nie masz nic przeciwko. Tak długo, jak się da. Snuć go niczym czarną włóczkę.

Ciesz się nim, póki trwa.

Dziękuję ci, mroku. Dziękuję.

Nie ma za co, Harry, chłopaczku. Zasłużyłeś.

(Zapadnij w głęboki, nieprzerwany sen).

Po wielu stuleciach mroku dociera do ciebie dźwięk budzika. Ale co to? Jesteś naprawdę wypoczęty. Nie ma jednak czasu na przytulanie poduszki czy choćby zadrżenie od zimna poranka. Świat na ciebie czeka.

Ruszaj.

Ale nie byłem dobry. Nie zasłużyłem na to.

To nieprawda. Po prostu byłeś.

O boże...