Rozmowa · Konceptualizacja

Czemu sztuka tak cię inspiruje?

Nie, sztuka jest dla zarozumiałych gogusiów. Czemu cię w ogóle słyszę?

Czyżby? A jednak twoje oczy wciąż odszukują najbardziej krytyczny element wszelkiej estetycznej konfrontacji. Śledzisz z ciekawością wszelki wyraz wyobraźni i technicznych uzdolnień...

Krótko mówiąc, sztuka to najwyższa forma komunikacji międzyludzkiej – splotem odzwierciedlenia, narracji, emocji i celu.

Czy ja pasuję do świata sztuki? Bo w końcu...

Zerkałeś może ostatnimi czasy w lustro? Z tą brodą i w tym stroju wyglądasz dokładnie jak zagorzały krytyk sztuki! Rozchełstany, otoczony proroczą aurą. Może powinieneś podjąć się też krytyki architektury?

To głupie. Architektura jest głupia.

Cóż za wigor! Już teraz widać po tobie bystry, opisowy umysł, gotów pociąć na kawałki wszystko, co puste i powierzchowne, i zastąpić to wysublimowanym i pięknym... Zrób to. Zostań artystycznym gliną. Na poły krytykiem, na poły policjantem.

No dobra. Skoro 50% krytyka sztuki pozwoli mi uwolnić się od rutyny i powtarzalności, to niech tak będzie. (Wejdź w to).

Dokładnie. Twoim obowiązkiem nie jest tylko łapanie przestępców ulicznych, ale też zbrodniarzy prasy i galerii sztuki. Banalnych i płytkich artystów i pisarzy z całego świata!

Do dzieła – przedstaw jakąś miażdżącą krytykę, artystyczny glino. Świat jest twój – rozbieraj go na części i składaj ponownie!

Zaraz, ale czy nie muszę być policjantem w 100%, żeby zamknąć sprawę i w ogóle?

Przestań być taki niezdecydowany. Co ty chcesz tutaj osiągnąć? Praktykujesz jakąś estetykę niezdecydowania i bezczynności? Namaluj swoim życiem jakiś odważny kształt. Ruszaj w sztukę. Albo wracaj do domu.

Nie. Nie mogę teraz odwracać swojej uwagi kolejnym glinotypem. Sio! (Nie wchodź w to).

Brawo! Ruszaj więc dalej między przeciętnych i prostackich epigonów świata. To nic, że wszystko jest niewiarygodnie gówniane, a ty to doskonale widzisz. Nie bierz za to odpowiedzialności.

Dobra decyzja. Pewnie jej się zdawało, że techniki śledcze to też autyzm.

W sumie faktycznie patrzę ostatnio na świat krytyczniej.

Tak! Poszukujesz substancji. Nie zwykłych odtworzeń i reprodukcji społecznych obyczajów wyrażanych podczas nudnych biennale, a żywej, prawdziwej sztuki. Zostań artystycznym gliną. Na poły krytykiem, na poły policjantem.

Zaraz, architektura to też sztuka?

Oczywiście, że nie. Jest autyzmem. Rysowaniem kwadratów. Masturbacją przy użyciu linijki i sekstantu czy czego oni tam używają. Powinieneś obrażać i krytykować nadętą instytucję architektury, podkreślając przy tym cnoty prawdziwych dziedzin sztuki.

Zaraz, a co z muzyką? Też jest sztuką?

Tylko ta najbardziej eksperymentalna.

To głupie. Architektura jest głupia. Muzyka też.

[Odrzuć myśl].

Tak, inspiruje... ale czym sztuka jest?

Doskonałe pytanie. Sztuka to rozmaite, zróżnicowane objawy wizualnej, literackiej, dźwiękowej i aktorskiej kreatywności! To wyrażona głośno wyobraźnia i technika. Co więcej, jest to też historia, krytyka i czysta radość...