Rozmowa · Stolik kawowy

Duży stół z dwoma próżniowo izolowanymi, termalnymi podajnikami kawy. Ktoś zostawił przy stosach kubków małą plastikową kartę.

Zajrzyj do wyrzuconego kubka na kawę!

Podnieś kartę.

Bierzesz czerwoną, plastikową kartę. Widnieje na niej zarys podnoszącego kontener żurawia. Pośrodku widnieje imię „Etienne Hogarth”, poniżej zaś drobnym drukiem napisano „Członek rady nadzorczej”. Na karcie jest pasek magnetyczny służący do otwierania drzwi elektronicznych.

[Odejdź].

Zajrzyj do jednego ze starych kubków na kawę.

Nie widzisz nic wyjątkowego. To stary, poznaczony brązowymi smugami kubek, do dna którego przylgnęła stara zmielona kawa. Powoli pleśnieje.

Co ja mam tu niby zobaczyć?

Przyjrzyj się uważnie.

Jeśli zmrużysz odpowiednio oczy, zmielona kawa wydaje się niemal układać w dwie litery: K... A.

To poszlaka?

Dotycząca czego?

Osoby, która jest odpowiedzialna za te wszystkie morderstwa.

Tak, oczywiście. To, rzecz jasna, nie jest bynajmniej zwykły przykład paréidolie, dostrzegania wzorców w szumie. Warto było.

To coś znaczy, przysięgam! Tylko poczekaj... Już mam prawie rozpracowaną całą tę sprawę.

Ehe, świetnie. Jakoś wątpię, żeby policja prowadziła śledztwa na podstawie starej kawy.

I masz w tym rację.

Jeśli nie możesz ufać własnym oczom, to komu? Na pewno nie Kimowi. Jest bardzo... podejrzany.

Jeśli nie możesz ufać własnym oczom, to komu...?

Ale to jest znak! Tak właśnie działają zdalni obserwatorzy. Dostrzegają znaki ukryte wśród niepozornego...

No właśnie, stary. W życiu nie przyszłoby mi do głowy coś takiego zmyślić.

Hm, okej. Dzięki, to ani trochę nie była strata czasu.

Wrzucasz kubek z powrotem do śmietnika.