Rozmowa · Empatia

Kim stara się nie spoglądać na przypominający wnętrzności zwitek taśmy na podłodze. I na dziwną walizkę na wieszaku. Oraz na usychającą roślinę doniczkową w rogu. Ale wszystko to jest zbyt makabryczne, aby to zignorować.

Trudno mu jest nie potknąć się o taśmę. Ani nie kopnąć żadnej z butelek na podłodze...

...a rozlana, nieznanego pochodzenia kałuża prawie uniemożliwia mu oddychanie. Cuchnie tu wymiocinami.

„To tutaj dzieje się magia”.

„Masz na myśli zbrodnie przeciwko ludzkości?”

„To ekspresja mnie samego. Mojego indywidualizmu”.

„Nie mam pojęcia, co to znaczy” – odpowiada, spoglądając tęsknie w kierunku wyjścia.

„Odrzuciłem tu burżuazyjną moralność. Odrzuciłem z całej siły”.

„No, bardziej zbrodnie przeciwko sobie”.

„Nie, chodziło mi o disco... Nieważne”.

„Wiem, co miałeś na myśli” – odpowiada, spoglądając tęsknie w kierunku wyjścia.

„Tak. Discorozstrzeliwanie wieśniaków”.

„Nie mam pojęcia, co to znaczy” – odpowiada, spoglądając tęsknie w kierunku wyjścia.

Nic nie mów. Kiwnij stoicko głową.

Robi krok w kierunku drzwi. Jakby chciał już stąd wyjść.

„Mam tu swoje własne Co Hoi”.

„Widzę. Ta doniczkowa roślina pod stołem to serajska paproć. W Południowym Safre też je mają. Ogólnie rzecz biorąc...” – rozgląda się, oceniając sytuację.

„Nie jest tak źle, jak myślałem. Nie ma trupów słoni. Może już pójdziemy?”

„Zrobiłem to. Po swojemu”.

„Widzę” – odpowiada, robiąc krok w kierunku drzwi. „Jesteś służącym w szeregach MOR-u żołnierzem apokalipsy, prawda?”

„Tak”.

„Cudownie” – kiwa głową, a następnie spogląda tęsknie w kierunku wyjścia.

„Nie. Jestem czymś o wiele większym”.

„Oczywiście” – kiwa głową i spogląda tęsknie w kierunku wyjścia.

„Widzę” – odpowiada, robiąc krok w kierunku drzwi. Zdaje się, że chciałby już stąd wyjść. W pokoju panuje przytłaczająca atmosfera.

„Przepraszam... za to”.

„Żaden problem, oficerze” – odpowiada, po czym robi krok w kierunku drzwi. Jakby chciał już stąd wyjść.

„Oceniasz zniszczenia?”

Kiwa głową.