Rozmowa · Wewnętrzne imperium

Bezgłowy jeździec FALN. Może pojawić się tu lada moment!

„Proszę, powiedz, że nie jesteśmy tu, aby szukać bezgłowego mężczyzny w dresie na koniu... Bo nikt taki nie istnieje”.

Nie słuchaj porucznika! Na niczym się nie zna.

„Nie, po prostu tędy przechodzimy”.

„To dobrze. Jest późno, powinniśmy iść spać”.

„Tak, racja. Ale byłoby czadowo, nie uważasz?”

„Tak, byłoby bardzo czadowo” – kiwa głową porucznik. „A teraz chodźmy już spać”.

„W żadnym razie. Nie po to tu jesteśmy. Skąd w ogóle taka myśl?”

„Biegaliśmy razem, robiąc różne dziwne rzeczy przez cały dzień. Widziałem twój umysł w akcji... To jest jedna z tych rzeczy, których mógłbyś się uczepić”.

„Przyznam, że... to coś, co zazwyczaj bym zrobił. Ale nie tym razem”.

„To dobrze. Jest już późno, a my potrzebujemy wypoczynku. Przed nami kolejny ciężki dzień”.

„No dobra, przyznaję. Miałem nadzieję...”

„Naiwną nadzieję. Ale to nic. Rozumiem. To byłoby czadowe” – kiwa głową porucznik. „A teraz chodźmy już spać”.

„Skąd to niby wiesz?”

„Nikt nigdy nie widział bezgłowego jeźdźca FALN, bo on nie istnieje. To miejska legenda. Legenda, czyli opowieść, która nie jest prawdziwa”.

„Poczekamy i zobaczymy”.

„Nie ma na co czekać. Powinniśmy odpocząć – to był długi dzień”.

„Poczekam jeszcze kilka minut, tak na wszelki wypadek”.

Tak, zostań! Co ci tych kilka minut robi za różnicę?

Porucznik ma ręce skrzyżowane na piersi i postukuje ze zniecierpliwieniem palcami w swój biceps. „No to poczekaliśmy. Nic się nie wydarzyło. Zadowolony?”

„Miałeś rację, Kim. Co ja sobie myślałem? Chodźmy już”. [Odejdź].

Porucznik kiwa głową.

Nic tu nie ma. Okłamałeś mnie!

Cisza w twoim umyśle przyprawia cię o dzwonienie w uszach...

„Jestem niewyobrażalnie wręcz zadowolony”.

„Wiem, że mity i legendy są pociągające, ale to tylko opowieści dla dzieci... Mają je czegoś nauczyć lub wystraszyć” – wyjaśnia, gestykulując w kierunku fal.

„Chodźmy już. Zrobiło się bardzo późno – w tej chwili powinniśmy być już w łóżkach. Przed nami kolejny ciężki dzień”.

„Masz rację. Co ja sobie myślałem? Chodźmy już”. [Odejdź].