Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Jeśli chodzi o zawiadomienie o zgonie...” – mówi porucznik, gdy tylko opuszczasz swój apartament.

Unika twojego wzroku. Najwyższy czas przeprosić za to, co się wydarzyło.

„Przepraszam. Wiem, że spieprzyłem”.

„Nic się nie stało, nie przejmuj się tym” – odpowiada, błądząc wzrokiem po panoramie pogrążonej we śnie dzielnicy.

„Jutro skontaktuję się z komisariatem i przekażę nazwisko denata”.

„A co z Billie i jej dziećmi?”

„Obawiam się, że to wszystko, co możemy dla nich zrobić”.

To ich życia. I muszą je same przeżyć.

„I co, to tyle?”

„Tyle. Powinniśmy wrócić do naszego śledztwa. Tutaj nic więcej już nie możemy zrobić”.

„No dobrze, spróbujmy w takim razie wrócić do pracy”. [Odejdź].

Spogląda na ciebie. „I... oficerze... Widywałem gorsze sytuacje. Ta nie była najgorsza, jasne? Chodźmy już”.

Naprawdę widywałem – myśli. Była silna. Ułatwiła nam to.

Spoglądasz znad rozsypującej się balustrady na południe. Tam, kilometr i dwieście metrów stąd, w niebo wbija się kamienny kształt. Grób. Na nim widnieje mural, który głosił niegdyś „Jutro jest zaledwie o szept od ciebie”. Nie możesz tak naprawdę zobaczyć stąd budynku Felda, ale czujesz z jakiegoś powodu, że powinieneś do niego wrócić.

„Nic się nie stało, nie przejmuj się tym” – odpowiada, błądząc wzrokiem po panoramie dzielnicy.

„Jak już skończymy pracę na dziś, skontaktuję się z komisariatem i przekażę nazwisko denata”.

„Nie ma o czym rozmawiać. Zakończmy to”. [Odejdź].

„Jak już skończymy pracę na dziś, skontaktuję się z komisariatem i przekażę informacje dotyczące tożsamości denata”.

„Ale to już mój problem. Wracajmy do naszego śledztwa w sprawie morderstwa”.

„To nie poszło...”

„Dobrze? Nie, nie poszło”.

„Dobrze się spisałeś” – mówi porucznik, gdy tylko opuszczasz swój apartament. Na balkonie panuje chłód i cisza. Rozciąga się z niego wspaniały widok na pogrążoną we śnie dzielnicę.

„Świetnie, w takim razie sprawa zamknięta”. [Odejdź].

„Jasne, jak już skończymy pracę na dziś, skontaktuję się z komisariatem. Ruszajmy”.

„Mogłem zrobić więcej”.

„Zrobiłeś wystarczająco dużo”. Milknie i zaciera dłonie, aby je rozgrzać.

„Nie da się uratować całego świata, prawda?”

Nie da się zwrócić życia zabitym.

Nic nie mów.

„W każdym razie, jutro skontaktuję się z komisariatem i przekażę nazwisko denata”.

„Tak, w takim razie załatwione”. [Odejdź].

Kiwa głową. „Ruszajmy”.

„I co, to tyle?”

„Tyle. Powinniśmy wrócić do naszego śledztwa, skoro wykonaliśmy już tu swój obowiązek”.

„A co z Billie i jej dziećmi?”

„Poradzą sobie”.

Muszą. Nie możesz przeżyć za nich życia.

„W każdym razie, jak już skończymy pracę na dziś, skontaktuję się z komisariatem i przekażę nazwisko denata”.

(Skiń głową). „Co dalej?”

„Jutro skontaktuję się z komisariatem i przekażę nazwisko denata”.

„Jak już skończymy pracę na dziś, skontaktuję się z komisariatem i przekażę nazwisko denata”.