Rozmowa · Barierka

Ktoś pozostawił na barierce niezidentyfikowany element ubioru. Który strasznie śmierdzi.

Przyjrzyj się dokładniej.

Poznaczony jest wyschniętym mewim gównem i ubrudzony kawałkami wodorostów. Obecność rękawa zdaje się sugerować, że pod tą warstwą brudu ukryta jest jakaś kurtka.

Wygląda na to, że ubranie unosiło się na wodzie, dopóki ktoś nie powiesił go tutaj, żeby przeschło. Niestety, zamiast tego zesztywniało tylko i zmieniło się w bezkształtną masę.

„Powiedz, proszę, że nie zamierzasz tego ze sobą zabrać”.

„To może być wskazówka”.

„Wskazówka? Myślisz, że nasz podejrzany to mewa, która defekuje na niespodziewające się niczego kurtki?”

„To mogło być wiele mew”.

Porucznik wzdycha.

Choćby wielki poeta napisał tuzin wersetów, wciąż nie zdołałby uchwycić głębi udręki zawartej w tym westchnieniu.

Mimo wszystko powinieneś ją wziąć. Należy pewnie do Idioty.

Mimo wszystko powinieneś ją wziąć.

„Nie”.

„Ja też nie”.

„Tak”.

„Czemu nie?”

„To kurtka pokryta guanem. I bez niej masz przy sobie mnóstwo rzeczy”.

„Myślę, że to właśnie tę kurtkę chciał odnaleźć ten Idiota w Spirali Katastrof”.

Porucznik spogląda na śmierdzącą szmatę i pociąga nosem. „Na pewno ucieszy się, gdy ją odzyska”.

Choć sama myśl o dotknięciu tego materiału sprawia, że się wzdrygasz, to może być ta kurtka, której szukał przygłup w kolorowym dresie...

Kurtka cuchnie utratą i porażką. To może być ta, której szukał przygłup w kolorowym dresie...

Dotknij go.

Ubranie, jeśli wciąż można użyć tego miana, wydaje z siebie ciche chrupnięcie, kiedy dźgasz je palcem.

Może później. [Odejdź].