Rozmowa · Kim Kitsuragi

Myślałeś, że jakoś to maskujesz, ale teraz wiesz już, że wszyscy to czuli.

Widząc cię na skraju łez, porucznik uświadamia sobie, że być może był nieco zbyt bezpośredni w kwestii twojego ubioru...

„Dobrze, że wyglądasz jak dumny funkcjonariusz MOR-u. To ważne, aby mieszkańcy Martinaise wiedzieli, że tu jesteśmy”.

Twój przyrodni brat jest gotów z dumą stawać obok ciebie.

„Zwykły glina, zwykły strój”.

Porucznik przygląda ci się przez chwilę niepewny, czy żartujesz – a jeśli tak, to czy powinien na to w jakiś sposób zareagować...

„Oczywiście, detektywie. Jesteś zupełnie zwykłym gliną”.

„Podoba ci się to? Bo ja mam wrażenie, że burzy mi to styl”.

„Jesteś funkcjonariuszem MOR-u, a nie jakimś bon vivantem...”

„A właściwie to czemu ty nie nosisz psiarskiego munduru?”

„Funkcjonariusze powyżej stopnia sierżanta mają swobodę w doborze uniformu...”

„Chodzi o to, że cywile łatwiej otwierają się przed kimś, kto nie jest ubrany jak typowy glina...”

„Cieszę się, że wreszcie zacząłeś ubierać się odrobinę bardziej jak funkcjonariusz MOR-u. Tak trzymać”.

„Jest... odrobinę eklektyczny, nie sądzisz? Jak właściwie opisałbyś to, co masz na sobie?”

„Eklektyczna” to jest muzyka pop z „tradycyjną” perkusją. Ty jesteś tekstylnym indywidualistą.

„Żulerski szyk”.

„Cóż, nie sposób nie zgodzić się, że ten styl ci pasuje...”

„Mimo to mógłbyś go odrobinę urozmaicić. Znasz powiedzenie »szata czyni człowieka«? Strój dobrany odpowiednio do sytuacji może ją całkowicie zmienić”.

„Zwyklactwo?”

„To tylko ubranie, Kim. Co za różnica?”

„Wyluzowana supergwiazda”. (Zakląskaj językiem).

„Biurowy prorok”.

„Styl formalno-przepraszający”.