Rozmowa · Wewnętrzne imperium

To tylko czerwone krzesło. Zwykłe czerwone krzesło w pustej szopie. A na półce leżało coś jak zakurzona muszka. Nic tu ciekawego, nie?

[Odrzuć myśl].

Brzmi to jak coś, co powinniśmy zbadać.

Zbadać krwistoczerwone krzesło? Zostawisz je w spokoju, Harry. Oto, co zrobisz.

Nagle czujesz strach przed krzesłem. Wygląda, jakby odłaziła od niego zaschnięta krew...

„Hej, Kim, gdzie jesteśmy?”

„W czyjejś opuszczonej chacie. Na wybrzeżu. W Martinaise...” – stwierdza, zerkając na ciebie. „W Revacholu”.

Przestraszył się, że nagle zapomniałeś.

„O co chodzi z tym czerwonym krzesłem?”

„Nic. To tylko mebel” – stwierdza, spoglądając na krzesło pokryte kurzem.

Odłazi od niego czerwona farba. Wygląda jak krew, czyż nie?

„O co chodzi z tą fioletową muszką?” (Pokaż mu ją).

„To tylko element garderoby, który podniosłeś. Masz to w zwyczaju, oficerze – czasem zbierasz ubrania”.

Wydaje się nieco zmartwiony. To dziwny nawyk.

Nie martw się, poruczniku. Ubrania mają wartość terapeutyczną.

Lepiej nawet, kurwa, nie myśl, żeby zamienić mnie na jakąś gównianą, obspermioną muszkę. Ty i ja szykujemy się na ostateczne starcie, które odbije swoje piętno na wszystkich ścianach. Poczekaj tylko, to zobaczysz.

Twój krawat wydaje się bardzo wystraszony. NIGDY go nie zdejmuj.

Tak. Zgoda. Nie powinieneś zdejmować swojego krawata. Nigdy.

Zamieniłeś mnie na to gówno? TY JEBANY IDIOTO! Załóż natychmiast okropny krawat z powrotem. Inaczej przegapisz OSTATECZNE STARCIE. To ostatnie ostrzeżenie. Załóż mnie z powrotem.

Twój krawat wydaje się bardzo wystraszony. Niebezpiecznie nie mieć go na sobie. Włóż go z powrotem.

„Czy nasza podejrzana może gdzieś tu być?”

„Tutaj?” – pyta, rozglądając się. „Nie widzę żadnych oznak niedawnej obecności. To miejsce jest opuszczone”.

Widzisz? Jemu też nie podobają się wibracje generowane przez czerwone krzesło.

„No dobra. Ruszajmy”. [Zakończ myśl].