Rozmowa · Budka stróża nocnego

To budka stróża nocnego. Na drzwiach widnieje imię René Arnoux.

Posłuchaj... Masz prawo poświęcić kilka minut sobie samemu. Usiądź i chwilę odetchnij.

Musisz odpocząć. Boli cię całe ciało. Dostanie się tutaj coś cię kosztowało. Usiądź sobie.

Usiądź. Odpocznij.

Krzesło nie jest tak skromne jak reszta budki. Do siedzenia przymocowano czarnymi wstążkami cienką, szarą poduszkę.

Oddychaj głęboko.

W nozdrza uderza ci zastałe powietrze, lecz do twoich płuc nie dostaje się ani drobinka kurzu. Wnętrze budki lśni czystością.

Wstań.

Wstajesz i wychodzisz z budki.

Poszukaj jakiegoś czegoś, co mogłoby ci pomóc.

Szuflady są puste, pomijając kilka starych grafików i rachunków. W małym pudełku znajdujesz jednak nieco tanich środków przeciwbólowych. Są nieco przeterminowane.

Wstań.

Wstajesz i wychodzisz z budki.

Weź środki przeciwbólowe.

Zabierasz środki przeciwbólowe. Należą teraz do ciebie.

„Kim, przeszkadzałoby ci, gdybym wziął stąd sobie trochę leków?”

Porucznik wzrusza ramionami. „Nie jestem tu od tego, żeby mówić ci, co masz robić, detektywie”.

Przeczytaj informację o skutkach ubocznych.

O rany. Od czego tu zacząć? Zwiększonego ryzyka demencji? Miniwylewów? Choroby proroczej? Nagłej śmierci? Wypadania włosów? Impotencji? Intensywnych wiatrów? Rozwodnienia krwi? Poczernienia śluzówek? Niekontrolowanych ataków płaczu? Zwiększonej wrażliwości na l'Opéra? Nieoperacyjnych zwyrodnień stawów? Całkowitej degradacji kręgosłupa?

Nie myśl o tym! Szybko, przypomnij sobie coś innego!

Nie rozumiem, czemu to taka wielka sprawa. Brzmi raczej normalnie.

Twój nihilistyczny humor całkowicie niweluje znaczenie tej listy efektów ubocznych. I wszystkiego innego w tym pustym świecie.

Ruszam dalej!

Tak. Ruszaj dalej.

To akurat trochę smutne...

Może to nie był zbyt dobry pomysł...

Jestem gliną. Mam do załatwienia gliniarskie sprawy. Morderstwa do rozwikłania. Ludzi, którym trzeba pomóc. Kim na mnie liczy.

Ogrom sprawy, nad którą pracujesz, sprawia, że zupełnie zapominasz o liście efektów ubocznych. Przestałeś je w ogóle dostrzegać. Są dla ciebie niczym.

Disco. Lustrzane kule. Wypasione ruchy. Rytm boogie.

Wyobrażasz sobie przepiękną grę światła, która tłumi wszelkie myśli o potencjalnych skutkach ubocznych. Wszelkie negatywne myśli toną w fantastycznym zalewie disco.

Mój boże, ja naprawdę podszedłem wcześniej do kobiety i powiedziałem „chcę robić z tobą jebanie”. Jasna mać, co jest ze mną nie tak?

Mam nadzieję, że nie robię Renému zbytniego syfu, zabierając jego środki przeciwbólowe.

Boję się, że już nigdy na tym świecie nie będę przytulany ani kochany.

Może René trzyma tu coś ciekawego? (Przeszukaj budkę).

Nie wpada ci w oko nic obciążającego. Szafki są czyste, a ich nieliczna zawartość dobrze zorganizowana. Na stole stoi oprawiona w ramkę fotografia.

Zdaje się, że stróż dość pedantycznie podchodził do kwestii porządku.

Zostaw zdjęcie w spokoju.

„Ruszajmy już” – rzuca niecierpliwie porucznik. „Widzi nas tu cała okolica”.

Zdjęcie stoi nadal na brzegu stołu.

Weź zdjęcie.

Czarno-biała fotografia pary na ulicznym jarmarku. Mężczyzna – René – ma na sobie mundur królewskiego karabiniera. Dziewczyna jest młoda i bardzo ładna. Uśmiecha się figlarnie do kamery.

René wygląda, jakby miał się zaraz uśmiechnąć. To zdjęcie musi przywoływać dobre wspomnienia.

„Czemu to wziąłeś?” – pyta porucznik, zerkając na zdjęcie.

„Będę mógł go dzięki temu zapamiętać”.

„Naprawdę zainteresował cię ten stary żołnierz” – w głosie porucznika pobrzmiewa zaskoczenie. „Nikomu w sumie nie zaszkodzi, że wziąłeś to zdjęcie. Pracownicy portowi i tak wyrzuciliby je pewnie do śmieci”.

„Spytam go o nie”.

„Naprawdę zainteresował cię ten stary żołnierz” – mówi z zaskoczeniem. „Nie do końca rozumiem tę fascynację, ale w porządku. Byle tylko nie zajęło to zbyt wiele czasu”.

„Chcę stworzyć artystyczny kolaż fotograficzny, Kim”.

„Z pewnością” – mówi rzeczowym tonem. „W końcu śledztwo w sprawie morderstwa nie byłoby kompletne bez wymyślonego arbitralnie kolażu fotograficznego”.

„Jestem policjantem. Zbieranie dowodów jest dla mnie instynktowne”.

„Dobrze” – kiwa głową. „Ale chodźmy już. Nie chcę, żeby ktoś widział, jak tu węszymy”.

„Coś w tym mężczyźnie budzi moje zainteresowanie. To chyba jakaś poboczna sprawa”.

Czarno-biała fotografia pary na ulicznym jarmarku. Mężczyzna jest młody, ciemnoskóry i odziany w mundur królewskiego karabiniera. Dziewczyna uśmiecha się figlarnie do kamery.

Młody mężczyzna też wygląda na szczęśliwego. Uśmiechnął się zaraz po tym uwiecznionym na zdjęciu momencie. Jesteś tego pewien.

Zdaje się, że stróż dość pedantycznie podchodzi do kwestii porządku.

Nie wpada ci w oko nic obciążającego. Szafki są czyste, a ich nieliczna zawartość dobrze zorganizowana. Pomijając mundur, jedyną godną uwagi rzeczą jest oprawiona w ramkę fotografia na stole.

Nie wpada ci w oko nic obciążającego. Szafki są czyste, a ich nieliczna zawartość dobrze zorganizowana. Na stole stoi oprawiona w ramkę fotografia.

[Odejdź].

„Kim, zajrzę tylko szybko do środka”. (Przeszukaj budkę).

„Skoro musisz” – mówi porucznik, rozglądając się. „Tylko szybko, proszę. Łatwo nas tu zauważyć”.