Rozmowa · Zegar pracowniczy z telefonem

Telefon wisi milcząco na ścianie. Niewiele więcej zostało tu do zrobienia.

Wrzuć 10 centów.

Maszyna połyka monety i wydaje się czekać na twój kolejny ruch.

Pozwól swojej pamięci mięśniowej wybrać losowy numer.

Twoje palce przesuwają się po tarczy telefonu. 005... to kod Revacholu. 49-52... i po chwili wahania ostatnie liczby: 993.

Dzwoni...

Dzwoni...

Wciąż dzwoni... A potem...

...słyszysz trzask, ktoś odbiera słuchawkę! Mówi: „Tu Wideo Revachol, czynna całą dobę wypożyczalnia filmów na taśmach osiem i dziesięć milimetrów. Mówi Lemmy, w czym mogę pomóc?”

Głos młodego człowieka po drugiej stronie brzmi entuzjastycznie niczym głos skazańca kroczącego na szubienicę.

„Gdzie się dodzwoniłem?”

„Wideo Revachol to czynna całą dobę wypożyczalnia filmów na taśmach osiem i dziesięć milimetrów. Mówi Lemmy”.

„Zna mnie pan?”

„Nie”.

„Po co ja zadzwoniłem?” (Kontynuuj).

„Może dzwoni pan przedłużyć okres wypożyczenia? Potrzebuje pan przedłużenia?”

„Nazywam się Raphaël Ambrosius Costeau. Czy ma pan jakieś informacje przy moim nazwisku?”

„Raphaël jaki? Niestety, nie mogę pomóc przez telefon” – w jego głosie słychać teraz irytację. „Jeśli potrzebuje pan pomocy, proszę odwiedzić nas na rogu Voyager i Main. Czy to już wszystko?”

Myśli, że robisz mu kawał.

Ze smaganego deszczem budynku na rogu Voyager i Main zwisa duży, neonowy znak: „Wideo Revachol, 24h”. Na ulicy prawie nie ma ruchu. W błocie widać odciśnięte kobiece ślady wiodące od drzwi wejściowych w dal.

Małe obcasy sunące po drodze. Piękne, lekkie kroki pełne życia, jakie stoi otworem przed tą, która je zostawiła. Spoglądasz w górę – powietrze wydaje się ciemnieć.

Nagle czujesz, że nie masz już ochoty słuchać o wypożyczalniach wideo. Ani słowa więcej. To było jedno wielkie gówno. Dosyć.

Czym było to całe gówno?

Istotą.

„To już wszystko” – odłóż słuchawkę. [Odejdź].

„Kim, smutno mi przez Wideo Revachol, 24h”.

„Wystarczy tego na dzisiaj” – stwierdza cicho porucznik. „Kończmy to połączenie”.

Połączenie zostało zakończone przez osobę po drugiej stronie. Słyszysz tylko nieprzyjemny sygnał zakończenia rozmowy.

Odłóż w milczeniu słuchawkę. [Odejdź].

„Nazywam się Harry coś. Czy ma pan jakieś informacje przy moim nazwisku?”

„Może pan powtórzyć nazwisko?”

„Nie damy rady nic zrobić bez nazwiska? Prawdę mówiąc, nie pamiętam go”.

„Słuchaj, kolego, nie mam jak pomóc, jeśli nie znam nazwiska” – w jego głosie słychać teraz irytację. „Jeśli potrzebuje pan pomocy, proszę odwiedzić nas na rogu Voyager i Main. Czy to już wszystko?”

„Coś”.

„Coś? Niestety, nie mogę pomóc” – w jego głosie słychać teraz irytację. „Jeśli potrzebuje pan pomocy, proszę odwiedzić nas na rogu Voyager i Main. Czy to już wszystko?”

„Nazywam się Harry Du Bois. Czy ma pan jakieś informacje przy moim nazwisku?”

„Niech no odpalę maszynę...” – słyszysz gdzieś w tle wciskanie klawiszy. „Du Bois, Du Bois...”

„I mam! Nie wypożyczył pan nic od pięciu lat, ale wciąż ma pan egzemplarz »Piekła błękitu oceanu« z listopada 46 roku. Uch, nie jest to wesoły film”.

„Ach, rozumiem. Dziękuję”.

„Gdyby pan mógł, proszę go nam zwrócić na rogu Voyager i Main”.

„Co to za film?”

„No... niełatwy w odbiorze”. Odczytuje opis: „Po śmierci córki i rozwodzie zsiemski imigrant Igidius Wójcik próbuje ułożyć sobie życie mimo rozpoczynającej się demencji...”

„Nie dziwne, że nikt za nim nie tęsknił” – kończy. „Mimo wszystko wspaniale by było, gdyby go pan oddał. Znajdzie nas pan na rogu Voyager i Main”.

„Nazywam się Harrier Du Bois. Czy ma pan jakieś informacje przy moim nazwisku?”

„Może, ale nie znam nawet swojego imienia”.

„Jeśli potrzebuje pan jakiejś pomocy, może odwiedzić nas pan na rogu Voyager i Main” – w jego głosie słychać teraz irytację. „Nie mam jak pomóc panu przez telefon. Czy to już wszystko?”

„Nie, mam na myśli – czym jest to miejsce dla mnie?”

„Proszę pana, nie wiem. To wypożyczalnia. Może wypożycza pan u nas filmy?”

Nie jesteś pewien, czy masz jakąś pamięć mięśniową. Twój palec rysuje chwilowo w powietrzu jakieś okultystyczne niemal znaki.

Może spróbuję jeszcze raz później.

Jasne, czemu nie. Pamięć mięśniowa czasem zaskakuje.

Nie ma w tym nic zaskakującego. Po prostu robisz coś, nie udaje ci się, więc powtarzasz, aż w końcu się udaje. Potrzeba tylko motywacji i treningu.

Przydatne?

Bez wątpienia nie.

[Odejdź].

Sięgasz po słuchawkę; wita cię znajomy już chłodny dotyk plastiku.

Ze ściany spogląda na ciebie imponujące połączenie zegara roboczego i telefonu na monety. Na jego boku widnieje notatka o treści: „Żetony niedostępne z powodu strajku. Używać drobnych”.