Rozmowa · Wewnętrzne imperium

Zatrzymujesz się w pół kroku i kładziesz dłoń na kolorowym krawacie.

Ta butelka, bratan! Popatrz na tę butelkę.

[Odrzuć myśl].

Dobra. Świetnie. I co mam zrobić?

Och, myślę, że to o wiele więcej niż zwykłe „świetnie”. Proszę, idź z nim pogadać. Zobacz, o co z nią chodzi. Ciągnie mnie do niej.

Gdzie? Butelka? Co?

W ręce tego pijaka – tam, na rurze. Jarzy się tajemniczym, nieziemskim odcieniem niebieskiego. Wypełniona po brzegi świętymi sekretami!

Ciężko stwierdzić, o czym dokładnie mówi twoje rozemocjonowane wnętrze, ale zakładam, że jest w niej dużo alkoholu.

Nie obchodzą mnie żadne butelki. Nie chcę na nią patrzeć.

Powinny cię obchodzić. Ta konkretna wydaje się bardzo wyjątkowa. Proszę, idź z nim porozmawiać. Muszę się jej dokładniej przyjrzeć...