Rozmowa · Eternitowa konstrukcja

W śniegu postawiony został arkusz eternitu. Podpierają go dwa słupki.

Ledwo co go podpierają. Może przewrócić się lada moment... Nawet podmuch wiatru mógłby mieć wystarczającą siłę.

[Zostaw go tak, jak jest].

Co to jest?

Wygląda jak prowizoryczny, podniesiony obecnie most.

Kiedy około trzydziestu lat temu młodszy laborant Õlari Taal odkrył na mało prestiżowej Politechnice Värtneńskiej eternit, myślał, że będzie on nie do zniszczenia – stąd jego nazwa. Jedyne, co w przypadku eternitu okazało się trwałe, to jego rakotwórczość.

„Co to jest”?

„Wygląda na prowizoryczny most” – stwierdza porucznik i poprawia kołnierz swojej kurtki, by osłonić się przed zimną bryzą. „Może okazać się przydatny”.

Przewróć eternit.

Arkusz upada w zmrożony śnieg z cichym stuknięciem.

„Powinniśmy zapytać tę dziewczynę na lodzie o to, co się tutaj dzieje” – oznajmia porucznik, wskazując dłonią młodą kobietę przy namiocie.