Rozmowa · Ławka

Zimna kamienna płyta ławki wygląda dość niewygodnie. Wokół walają się niedopałki papierosów.

„Dość niegościnnie wyglądająca ławka” – zauważa porucznik. „Ale ja i tak nie przepadam za bezczynnym przesiadywaniem, kiedy czeka sprawa morderstwa”.

Możesz wrócić na tę ławkę, jeśli kiedykolwiek będziesz musiał spędzić jakoś czas w oczekiwaniu na porucznika Kitsuragiego.

Zniszczone i poobijane deski ławki nie wyglądają zbyt wygodnie.

„Hmm” – porucznik spogląda w dół ulicy. „Możemy posiedzieć na ławce, jak już rozwiążemy sprawę morderstwa. Ruszajmy”.

Jest późno w nocy. To nie czas na siedzenie, a na spanie. Powinieneś znaleźć łóżko.

Zimna betonowa płyta ławki nie wygląda ani trochę zachęcająco. Czujesz ból w barku.

Usiądź i odpocznij.

Wpatrujesz się w szorstką kamienną ławkę. Plac wokół ciebie wciąż pokryty jest pozostałymi po walce plamami krwi... Chciałbyś móc usiąść i ukoić ból, jaki czuje twoje ciało.

Wiesz jednak, że nie stać cię na luksus oczekiwania – zegar stale zbliża się do ostatecznej godziny.

Kiedy tak patrzysz na drewniane deski i czujesz targającą ci włosy morską bryzę, chciałbyś móc usiąść i ukoić ból, jaki czuje twoje ciało.

Zdajesz sobie jednak sprawę, że nie masz czasu na czekanie – zegar stale zbliża się do ostatecznej godziny.

[Odejdź].

Zniszczone i poobijane deski ławki nie wyglądają wygodnie. Czujesz ból w barku.

Siadasz na zimnej, kamiennej płycie ławki. Jest szorstka, lecz jej dotyk jest mimo to krzepiący.

Zamyśl się głęboko. [Poczekaj 1 godzinę].

Czy natura czasu jest płaska i liniowa? A może jednak cykliczna? Masz wrażenie, że jesteś o krok od odpowiedzi na to pytanie.

„Robi się późno. Czas kończyć dzień... Nie ma sensu tkwić na tym placu”.

„Robi się późno. Czas kończyć dzień... Lepiej nie spać na zewnątrz, na smaganym wiatrem wybrzeżu”.

Robi się późno... Czas stąd iść. Plac nie jest noclegownią dla bezdomnych.

Robi się późno... Czas iść spać. Lepiej nie siedzieć na zewnątrz, na smaganym wiatrem wybrzeżu.

Po chwili wpatrywania się w pustkę postanawiasz, że lepiej po prostu ruszyć dalej.

Mija nieco czasu...

Próbujesz pogrążyć się w jakichś głębokich rozmyślaniach, ale uderzające cię w twarz krople deszczu bardzo cię rozpraszają.

Wpatrujesz się na lecące z nieba płatki, rozmyślając o misternych wzorach, w jakie układają się ich kryształy.

Zastanawiasz się, co by było, gdybyś spróbował postawić stopę na słońcu... Pewnie nie byłoby przyjemnie.

Powoli kryjące się za horyzontem słońce sprawia, że ogarnia cię spowodowany nieokreśloną stratą smutek.

Południowe słońce zsyła na ciebie ciepłe promienie wiosny. Nie nakłania cię to zbytnio do myślenia, lecz czujesz ogarniający cię spokój...

Próbujesz pomyśleć o czymś istotnym, ale twój umysł ciągle przypomina sobie o papierkowej robocie, którą musisz odwalić... kiedyś... prędzej czy później...

Starasz się ukształtować jakąś myśl, lecz nie znajdujesz nic ciekawego...

Próbujesz wymyślić coś nowego, ekscytującego. Jedyne, co udaje ci się osiągnąć, to lekki ból głowy.

Czy nie moglibyśmy po prostu wszyscy żyć w zgodzie? Gdybyśmy się tak naprawdę bardzo postarali...?

Mija nieco czasu...

Zastanawiasz się, czy możliwy jest taki opad deszczu, żeby zatopić całe Martinaise... Wszyscy musieliby załatwiać swoje sprawy w kombinezonach nurkowych.

Rozmyślasz o nieskończonej, pokrywającej wszystko lodem i śniegiem zimie. Cóż to byłaby za walka...

A gdyby słońce któregoś dnia po prostu zgasło...? Świat pogrążony w wiecznej ciemności. Co za ponura wizja.

Kładący się na plaży cień wieczora przypomina ci miejsce, w którym poza piaskiem nie ma nic... Tylko piach, jak okiem sięgnąć.

Prażące ziemię słońce nad twoją głową utrudnia skupienie się na głębokich rozmyślaniach.

A gdyby... Dick Mullen i Człowiek z Hjelmdallu żyli w tym samym świecie...? Takie... połączenie uniwersów?

Przestajesz w końcu dłubać w nosie...

Przebieraj palcami. [Poczekaj 15 minut].

Próbujesz przebierać palcami, ale od kiedy osiągnąłeś mistrzostwo, nie ma już w tobie dawnej pasji. Kładziesz więc tylko dłonie na kolanach i czekasz...

Twoje palce są jak zablokowane. Twój umysł wyzuty z inspiracji. To miejsce, ta ławka... Brak tu odpowiedniej... atmosfery...

Jesteś blisko, ale to wciąż za mało. Może powinieneś zmienić miejsce.

Jesteś o włos! Już prawie! Szczyt zręczności jest na wyciągnięcie ręki...

Jesteś o włos! Już prawie! Szczyt zręczności jest na wyciągnięcie ręki...

Palce zaczęły cię boleć od tego przebierania... Po krótkiej chwili przestajesz.

Z każdą próbą twoje dłonie robią się coraz zręczniejsze. Mimo to jednak po chwili się poddajesz.

To przebieranie jest zaskakująco trudne... Palce ciągle ci się plączą. Po chwili postanawiasz się poddać.

Próbujesz przebierać palcami, ale od kiedy osiągnąłeś mistrzostwo, nie ma już w tobie dawnej pasji. Kładziesz więc tylko dłonie na kolanach i czekasz...

Jesteś już mistrzem sztuki przebierania palcami. Gdyby urządzano jakieś turnieje w tej konkurencji, zostałbyś niedoścignionym czempionem.

Wytrwałość i sukces... Wspaniałe uczucie. Inspirujące.

Czy dałoby się przebierać palcami tak mocno, żeby odpadły od dłoni? Próbujesz... ale nic się nie dzieje. Więc się poddajesz.

Przebieranie palcami ledwo pozwala twoim dłoniom rozgrzać się wśród tego lodowatego przybrzeżnego wiatru. Po krótkiej chwili masz dosyć.

Wpatrz się w niebo. [Poczekaj 30 minut].

Mija nieco czasu...

Próbujesz rozróżnić jakieś kształty wśród chmur nad swoją głową... Jedna z nich wygląda wśród kropel deszczu jak ziemniak...

Śnieg opada powoli i leniwie wśród porannej mgły...

Słońce powoli wznosi się coraz wyżej... Poranne światło sprawia, że powietrze zdaje się migotać.

Bardziej słyszysz niż widzisz duże krople deszczu padające na ciemniejącą powoli mozaikę świata...