Rozmowa · Półmroczność

Czujesz to?

Ale co?

To mrowienie na karku... jakby ktoś cię obserwował.

Powiedziałem, że naprawdę nie jestem zainteresowany durnymi teoriami spiskowymi. [Odrzuć myśl].

Co? Gdzie? (Rozejrzyj się).

Porucznik czeka cierpliwie, wystukując lekko stopą rytm melodii, którą słyszy tylko on sam.

O tam, to porucznik. Nie wydaje ci się podejrzane, że zawsze jest obok? Obserwuje cię i słucha?

Załóżmy, tak teoretycznie, że w tej niedorzecznej teorii spiskowej jest ziarnko prawdy... Skoro Seolici wszystkich szpiegują, to może byliby w stanie zasypać trochę dziur w twojej pamięci...

Czy nie tego właśnie zawsze chciałeś? Żeby ktoś cię słuchał?

Nie ma tu nic podejrzanego. [Odrzuć myśl].

„Kim, to prawda, że twój lud potajemnie wszystkich szpieguje?”

„Mój... lud? O czym ty mówisz?”

„Chcę tylko wiedzieć, co mam w kartotece. Kim jestem? Co się ze mną stało? Przynajmniej tyle jesteś mi winien”.

Porucznik wzdycha, zdejmuje okulary i chucha na soczewki, które pokrywają się mgiełką. Wyciera je następnie w kurtkę i zaczyna mówić.

„Szanuję cię jako kolegę po fachu, więc odbędę z tobą tę rozmowę, ale tylko ten jeden raz”.

„Nie ma żadnego seolickiego spisku, a nawet gdyby był, to ja nie brałbym w nim udziału”.

„Czemu?”

„Urodziłem się w Revacholu i tu się wychowywałem. Tak jak moja matka. Co zaś się tyczy mojego ojca, to go nie znałem i nie wiem, kim był. Nie chcę zresztą wiedzieć. Z tego, co słyszałem, nie był człowiekiem, z którym warto przebywać”.

„Wybacz, że choć na moment w ciebie zwątpiłem, Kim”. (Skłam).

Odchyla się nieco do tyłu i spogląda na ciebie ze śmiertelną powagą.

„Być może nie pamiętasz, ale mężczyźni i kobiety w naszym fachu rzadko dożywają emerytury. Tym bardziej, jeśli nie ufają swoim partnerom”.

„A teraz ruszajmy już. Męczy mnie ten temat”.

„Wybacz, że w ciebie wątpiłem, Kim”.

„Nie ukrywałeś przynajmniej swoich wątpliwości. A teraz ruszajmy już. Męczy mnie ten temat”.

„Dziękuję, że mi to wyjaśniłeś, poruczniku”.

„Tak. A teraz ruszajmy już. Męczy mnie ten temat”.

„Zaraz, czyli nie możesz mi powiedzieć nic o mnie? Nawet jeśli użyjesz technologii szpiegowskiej?”

Uśmiecha się złośliwie. „Nic z zapisów zebranych potajemnie przez seolickich agentów z nadzieją na rozbicie milicji”.

„W dodatku na ile mi wiadomo, takie zapisy nie istnieją. Seol zajmuje się grubszymi rybami”.

„Wiedziałem! Wiedziałem, że nie możesz być tak naprawdę zdrajcą!”

Gestem nakazuje ci przestać.

„Ale Gary powiedział...”

„Nie interesuje mnie, co powiedział ten próżniak”.

„Tak naprawdę to interesuje mnie tylko ta technologia szpiegowska. Jak zdołaliście sprawić, że te mikrokasety są aż tak mikro?”

„Nie musisz już dłużej udawać, agencie Kimie. Wiem wszystko o waszej seolickiej technologii szpiegowskiej”.

Nic nie czuję.

Ale czy naprawdę?

Nie, wszystko jest tu w porządku. [Odrzuć myśl].

No dobrze, może coś tak. (Rozejrzyj się).