Rozmowa · Elektrochemia

Spokojnie, me drżące serce! To amfetamina! Słodka amfetamina!

Porucznik nie przygląda się proszkowi na lustrze. Przygląda się tobie.

To dobry sposób na spytanie mimochodem, co sądzi o zażywaniu narkotyków. W celach zawodowych, znaczy się.

„Nie myślałem o tym, żeby je wziąć, przysięgam! Myślałem o sprawiedliwości”.

„Oczywiście, detektywie. O błyskawicznej sprawiedliwości. Nie martw się, nie musimy prowadzić śledztwa w sprawie każdego śladu narkotyków...” – odpowiada porucznik i wskazuje drabinę w kącie.

Tak! Błyskawiczna, piorunująca sprawiedliwość! Szybciej! Mocniej! Sprawiedliwiej!

„Ale to było interesujące znalezisko – alternatywna droga do portu, którą wykorzystują dzieciaki. Dobra robota”.

„Widzisz tamtą drabinę? To prawdopodobnie kolejna droga dostępowa do portu przemysłowego. Sekretna ścieżka, którą wykorzystują miejscowe dzieciaki”.

„Ktoś przyjmował tu narkotyki. Może powinna się tym zająć policja?”

„Być może nie?” – odpowiada pytaniem i przygląda ci się. „Nie powinniśmy zawracać sobie głowy czymś tak błahym. Ale...” – wskazuje drabinę w kącie.

„Słyszałem, że amfetamina może uczynić cię bardzo dobrym detektywem. A ty jesteś... bardzo dobrym detektywem?”

„Nie, jestem zwykłym detektywem. Dziękuję bardzo”.

Poliż ją. W wielkim stylu.

Przesuwasz językiem po talerzu cztery czy pięć razy. Jak pies. Ale i tak czujesz tylko bardzo lekki, gorzki posmak. To za mało, żeby potężnie zbudowany facet cokolwiek poczuł.

Poliż ją, ale tylko trochę. Taki maleńki liz.

Odpowiedzialne korzystanie z narkotyków. Delikatny, gorzki posmak na czubku twojego języka. Za mało tego, żeby dorosły facet cokolwiek poczuł.

Nie zlizuj jej.

Tak, w końcu jest jej za mało. Tylko byś się oszukiwał.