Rozmowa · Dreszcze

Spadek temperatury. Swobodny przepływ powietrza – pusta ulica. Przed tobą wolna od ciężarówek arteria. Nie ma już kierowców palących na schodkach szoferek. Pozostała... cisza.

Pozwól chwili przeminąć. [Odrzuć myśl].

Jak pachniał ten dym?

Chemicznie i słodko. Po drugiej stronie ulicy – zapomniany przystanek autobusowy. Rdza wyżarła mu dziurę w dachu. Nad budynkiem czuwa wiąz. Jego gałęzie ociekają deszczem i śniegiem.

Droga jest gładka i różnorodna. Dziury wypełniono czarnym asfaltem. Ten, który położono pierwotnie, jest już szary. W oddali widać rząd budowanych domów mieszkalnych.

A droga?

Powierzchnia pokryta była dziurami. Bawiły się w nich dzieci, dopóki nie pojawiły się ciężarówki pełne smoły. Właściciele nieruchomości zapełnili dziury pieniędzmi. Ta droga to ważna arteria dla przepływu handlu.

Na drodze jest tylko jedna nierówność: jakieś dwieście kroków od ciebie, na samym zakręcie, leży martwy pies.

Martwy pies?

Tragedia miała postać kół szybkiego pojazdu MOR-u – funkcjonariusz pędził do pracy. Czujesz nagle, że jest ci zimno. Odgłos morza staje się odległy.

Kto mieszka po drugiej stronie ulicy?

Wanna ciepła od wody, biała od mydła. Kąpie się w niej mężczyzna, słuchając nadawanych na radiowych falach wyników loterii: 4, 18, 21, 4, 1... Nowoczesna pralka wibruje, trzęsąc szufladą pełną zastawy stołowej.

Jego chłopak wraca do domu. Niesie ze sobą puszki z mięsem i warzywa. W ich kieszeniach pobrzękuje nieco pieniędzy, nie są to jednak wielkie ilości.

Co z tym przystankiem?

Ma numer 312D. Przychodziły tu kiedyś, kuląc się, młode dziewczęta z nadzieją, że znajdą nieco więcej ciepła niż to, które zapewniały im cienkie płaszcze. Autobus zabierał je do szkoły. Nie jeździ od ośmiu lat – dziewcząt było za mało, żeby zrekompensować koszty.

Dosyć już. [Zakończ myśl].

Wiatr porusza unoszącym się w powietrzu aerozolem. Za rogatką stoi detektyw. Powiew porusza lokiem na jego głowie.