Rozmowa · Retoryka

Chwila. Przyjrzyj się uważniej sobie i swojemu odbiciu w tej lśniącej, chemicznej tęczy. Co widzisz?

Metaforę. Zawsze chodzi o metafory.

Trochę paskudnej wody?

Dokładnie! Krew przemysłu. Odpady z leżącego dalej na wybrzeżu Węglowego Miasta.

Niegdyś ryczały tu silniki bogactwa. Do Revacholu, do Delty, płynęły szerokim strumieniem pieniądze. A z nimi dym, zniszczenie, choroby, życie...

Co się stało?

Silniki umilkły. Zachodniorevacholskie zagłębie przemysłowe zostało po wojnie zlikwidowane. Dziś krajobraz pokrywają wygaszone wielkie piece. Pejzaż zniszczony przemysłem.

Co za syf! Potrzeba działań proekologicznych. I to już!

Nie widzę problemu. Revachol przerzucił się na usługi. Trzeba iść z duchem czasów, nie?

Taaa. Oto rada biznesowa, ale i życiowa: nie warto toczyć skazanych na klęskę bitew. Nie zamierzam nawet z tobą dyskutować.

Zachodniorevacholskie zagłębie przemysłowe? Ależ to podobne do mnie.

Tak. Ciebie też porzuciła fortuna. Pozostały ci tylko leki i sektor niskiej jakości usług.

Ktoś poważnie zaniedbał swoje obowiązki podczas naprawiania tych szkód.

Mógłbyś może poświęcić swoje życie na sprzątanie tego brudu. Ale jesteś gliną. Masz na głowie inne rodzaje bałaganu. Tak czy inaczej, to ładna myśl.

Chyba po prostu siebie?

Nie! Choć przez chwilę pomyśl o czymś innym niż ty sam. O krwi przemysłu, którą widzisz przed sobą. To odpady z leżącego dalej na wybrzeżu Węglowego Miasta.

[Odrzuć myśl].

Jakąś metaforę siebie?

To coś ważniejszego niż ty. Widzisz przed sobą krew przemysłu. Odpady z leżącego dalej na wybrzeżu Węglowego Miasta.