Rozmowa · Ciało jako narzędzie

Nie ma mowy, żeby sprawca tu był. Spójrz, jak poznaczone są deski – wszelkie próby ich zerwania spełzły na niczym.

A ja mogę spróbować wejść?

Nie tym razem. Przeciwnik jest nie do pokonania. Ale podoba mi się ten wojowniczy duch. Daję ci za niego punkty! Bez punktów życie jest samotne i zimne.

I niebezpiecznie. Niebezpiecznie też.

W takim razie nie ma tu nic więcej do roboty. [Zakończ myśl].

„Kim, myślisz, że ona tam jest?” (Wskaż zabity deskami budynek).

„Podejrzana? Boże, mam nadzieję, że nie – nie widzę żadnego wejścia...” – stwierdza, przyglądając się kratom. „Chociaż wielu próbowało się tam dostać”.