Rozmowa · Matematyka wzrokowa

Zimna morska bryza szczypie ci skórę na twarzy, kiedy stajesz na promenadzie. Ciało zostało zabrane, ale wciąż czuć w powietrzu jakąś jego cząstkę. A wysoko na górze, na tle gwiazd...

Lśniący młyn, koło uciechy i wszystkiego, co pogodne. Jego drewniana struktura skrzypi na wietrze. Dwanaście czerwonych gondol tworzących rozpościerające się od silników u dołu po mewy na niebie koło.

Miraż wygląda pośród mgły jednocześnie smutno i wspaniale. Niczym zatopiony w szkle owad.

„Na co patrzysz?” – porucznik spogląda tam, gdzie ty, nie dostrzega jednak nic na horyzoncie.

To musi być to koło uciechy, o którym mówił Trant Heidelstam.

(Szepnij). „Koło uciechy...”

W górę i w dół, w górę i w dół, wciąż wkoło...

Budzi się w tobie coś smutnego i małego... Co próbuje powiedzieć?

Nic! Nic. Przyszliśmy tu po prostu oglądać koło uciechy, nieprawdaż?

Rozkład i śmierć. Oto i ławeczka, przy której znaleźliście tego mężczyznę. Nawet koło uciechy gnije od środka.

Chodzi o tego faceta, który zginął, prawda? Smutnego alkoholika na promenadzie...

Jak myślisz, co się z nim stało? Próbował się po prostu dobrze bawić? A może miał dość i chciał uciec?

Deszcz, śnieg i słońce odcisnęły już na jego ciele piętno, kiedy go znaleźliście. Szykowały się do rozłożenia go tak, jak zrobiły to z pozostałościami po zrujnowanym podczas lądowania diabelskim młynie.

Koło uciechy wciąż stoi na promenadzie. Dwanaście gondol wisi nieruchomo w powietrzu.

To ogromne nieporozumienie. Jestem wielkim fanem kół uciechy! I uciechy w ogóle.

Myślisz, że to się właśnie stało z człowiekiem, którego znaleźliście? Myślisz, że chciał się po prostu dobrze bawić?

Męczy mnie już to koło uciechy. Chcę z niego zejść.

Myślisz, że to się właśnie stało z człowiekiem, którego znaleźliście? Myślisz, że chciał uciec?

(Szepnij do Kima). „Koło uciechy...”

„To, o którym wspominał pan Heidelstam?” – porucznik przygląda ci się badawczo.

„Nieważne, nic. Nie ma niczego”.

„Mhm” – porucznik mruży oczy. „Co się z tobą dzieje, detektywie?”

Rozkład i śmierć. Wejrzenie w twardą, zimną pestkę istnienia. Gładką niczym kwas w twoim żołądku.

Nic się z tobą nie dzieje, wszystko jest w najlepszym porządku. Przyszliśmy tu tylko popatrzeć na koło uciechy!

Jakiś smutek spowija cię nagle niczym zły sen.

„Myślę tylko o kole uciechy i o tym, że przestało ludziom tę uciechę jakkolwiek przynosić”.

„Zdradzę ci tajemnicę: nigdy nie byłem na żadnej karuzeli. Kiedyś, jak byłem dzieckiem, mieliśmy jedną małą w Couron...” – wpatruje się w dal, jakby wyobrażał sobie rozklekotaną, obleganą przez dzieciarnię karuzelę na miejscowym targu.

„Zawsze byłem za mały, żeby mogli mnie wpuścić. Pasy by nie zadziałały. A kiedy już byłem wystarczająco wysoki, karuzela się rozsypała” – wybucha krótkim śmiechem, po czym kręci głową. „No, w każdym razie...”

„Powinniśmy już iść. Zmarzniemy, jak będziemy tak tu stali”.

„Nie wiem, co cię wprowadziło w ten haj koła uciechy, ale nie zamierzam więcej o to pytać”.

„Myślisz, że spędzone tu ostatnie chwile przyniosły mu radość? Myślisz, że się dobrze bawił?”

„Pan Méjean?” – jego wzrok wędruje ku pustej ławce pod lampą uliczną. Wygląda na zimną i niegościnną. Jest mokra od fal.

„Bawił się to chyba zbyt mocne słowa, ale tak, myślę, że próbował poczuć się lepiej. Na swój własny sposób”.

Próbował znaleźć sobie zakątek świata, w którym choćby na chwilę mógłby poczuć się spokojny.

„Ale nie sądzę, żeby stanie na tym zimnie w czymkolwiek pomagało mnie lub tobie. Chodźmy. Mamy sprawę do rozwiązania”.

„Ten człowiek, którego znaleźliśmy?” – dociera do niego nagle, że żaden z was nie zna jego nazwiska. „No... nie wiem. Niewiele się o nim dowiedzieliśmy, co?”

„Ale wszyscy z nas próbują sprawić, aby czuć się dobrze, choćby na krótką chwilę. Wątpię, żeby przyszedł tu umrzeć” – wpatruje się w pustą ławkę; po chwili przebiega go dreszcz.

„Zimno się robi od stania tutaj. Nie miałbym nic przeciwko, żebyśmy się trochę ruszyli. Może nawet trochę pobiegali”.

„Nie wiem. Nie wiem, co się ze mną dzieje. Coś się rozsypuje”.

„Detektywie...” – kładzie ci rękę na ramieniu – „to był trudny tydzień. Nie wydaje mi się, żeby sterczenie tu dłużej przyniosło nam cokolwiek dobrego”.

„Powinniśmy już iść. Bieganie wspomaga produkcję endorfin, nieprawdaż?” – uśmiecha się, słysząc swoją własną uwagę, po czym wciąga w płuca wilgotne powietrze.

„Nie widzisz go?”

„Ale co masz na myśli?” – rozgląda się wokół niespokojnie porucznik.

„Koło uciechy... zajmowało kiedyś cały pomost”.

„Że co, proszę?” – porucznik przygląda ci się badawczo.

Przyjrzyj się gondolom.

Małe drewniane gondole kołyszą się na wietrze. Ich siedzenia są puste, a podłogi pełne starych papierków po lodach i biletów...

W jednej z gondoli uwił sobie gniazdo morski ptak, lecz nawet ono wygląda na porzucone. Wspomnienie jakiejś wiosny sprzed pięćdziesięciu lat.

Im wyżej jesteś, tym silniejszy staje się wiatr. W pogodny dzień ze szczytu można by zobaczyć nawet La Deltę. I takielunek dziesiątek stojących tam jachtów.

Cofnij się. [Odejdź].

Kilka fal rozbija się o promenadę, burząc iluzję.

Przyjrzyj się promenadzie.

Ze starej gondoli zrobiono kasę biletową. Jej drewniane ściany pomalowano na taką samą czerwień, jak w przypadku tych wiszących na młynie. Na tabliczce z boku widnieje napis: „DWADZIEŚCIA CENTYMÓW ZA NAJLEPSZĄ PRZEJAŻDŻKĘ W ŻYCIU!”.

Są w najbiedniejszych dzielnicach Revacholu cwaniaczki, narkomani, ubodzy kupcy, a nawet całe wyjątkowo biedne rodziny, które zmieniły te kabiny we własne chaty i domy.

Zimna morska bryza szczypie ci skórę na twarzy, kiedy stajesz na promenadzie. Ciało zostało zabrane, ale wciąż czuć w powietrzu jakąś jego cząstkę. A wysoko na górze, na tle szarego nieba...