Rozmowa · Koordynacja oko-ręka

Tam! Na lodzie. Trening celności.

Nie mam czasu na wygłupy. [Odejdź].

Widzę tylko mewę.

Dokładnie. Żadnych przeszkód. Tylko mewa. Weź jakąś grudę ziemi i rzuć nią w ptaka. No już, szybciej!

Nie, nie rzucaj niczym w ptaka, zrobisz mu krzywdę!

Znowu... (Weź jeszcze więcej błota i rzuć nim w ptaka).

Zdaje się, że gruda ziemi ociera się o skrzydło ptaka, on jednak tylko stroszy pióra i odwraca się w drugą stronę. Wydaje się o nic nie dbać.

„A spierdalaj, ty dwunożny szkodniku” – zdaje się szeptać jego trzecie oko.

Nieco lepiej, ale trening czyni mistrza! Jeszcze raz. Prosto w mewie oko!

Dość już. [Odejdź].

No dobra, jeszcze raz... (Rzuć w mewę matką wszystkich ziemnych grud).

O nie...

A jak ptakowi się stanie krzywda?

To mewa. One są właściwie nieśmiertelne. A rzucać będziesz tylko grudkami ziemi. Gwarantuję, że nikomu nic się nie stanie.

No już, zrób to, nie zachowuj się jak miękka faja. Będzie fajnie! Zwłaszcza że nie ma tu porucznika...

Nie, nie będzie fajnie. Będzie irytująco. Ty będziesz irytujący.

Wszystko będzie dobrze – przynajmniej z czysto fizycznego punktu widzenia. Te ptaki nawykły do gorszych rzeczy niż latające kawałki gleby. A ty chybisz.

No dobra, to jedziemy... (Podnieś grudę ziemi i rzuć nią w mewę).

Kawałki gleby, trawa i małe kamyki przelatują wysoko nad głową mewy, która całkowicie je lekceważy.

Zdecydowanie musisz potrenować! A gdyby tak się stało podczas walki? Nie rozmawialibyśmy teraz. Spróbuj jeszcze raz!

Co?

Trening celności. Żeby potrenować oko. Chodzą słuchy, że powinieneś nad tym popracować.