Rozmowa · Matematyka wzrokowa

Świetna wiadomość – łódź jest na tyle duża, żeby dorosły mężczyzna, jak ty, zmieścił się pod nią, leżąc na wznak.

No, to świetna wiadomość. Potrzebne mi jakieś przytulne miejsce.

Nie, poczekaj. Przepraszam, mój błąd. Leży tam gnijące psie truchło i jakieś stare ryby. Nie zmieścisz się obok mauzoleum zmumifikowanego zwierzęcia.

Cholerny pies. Zajął ci miejsce. Ale i smród ryb jest zbyt intensywny.

Gdzieś tam masz dom. Jak wszyscy policjanci. Kiedy już tu skończysz, będziesz mógł do niego wrócić.

Po prostu doprowadź sprawę do końca, a będziesz pewnie miał dokąd się udać. Oby.

Zaraz, a co ja miałbym tam robić?

Spać. Czy nie zostało postanowione, że jesteś żulicjantem, bardziej żulem niż policjantem? A może była to jakaś wyrafinowana ironia, której twój ośrodek wzrokowy nie zrozumiał?

O nie. Zmienił się właściwie w żula.

Żywioły często pokazują tu swoją siłę. W sumie to nie wiem...

No nie wiem. Spać? Co ludzie robią pod łodziami? To tylko pomiar przeprowadzony przez twój mózg. Rób z nim, co chcesz.

„Świetna wiadomość – znalazłem nowe miejsce do spania”.

„Hę?”

„Od dzisiaj będę mieszkał pod łodzią”.

„Użalanie się nad sobą to nie jest to, czego w tej chwili potrzebujemy, oficerze”.

„Rozumiem, że sytuacja nie jest wesoła, ale musimy kontynuować nasze śledztwo”.

Potraktuj to jako zbawienie.

Gdzieś tam masz dom. Jak wszyscy policjanci. Kiedy już tu skończysz, będziesz mógł do niego wrócić.

„Powiedziałem, że mam świetną wiadomość. Znalazłem sobie miejsce do spania”. (Wskaż łódź). „Pod tą łodzią. Będzie za darmo”.

„Sarkastyczne użalanie się nad sobą to nie jest to, czego w tej chwili potrzebujemy, oficerze”.

„Mogę właściwie doprowadzić tę sprawę do końca spod tej łodzi. Jest sucha, odporna na działanie pogody i darmowa”.

[Odrzuć myśl].