Rozmowa · Biała koperta

Wyciągasz dokumenty z koperty. Określają czas trwania prac budowlanych na 12 do 40 miesięcy, w suplemencie zaś znajduje się plan zagospodarowania przestrzeni. Na samym dole, w miejscach na podpisy – twoje małe fałszerstwo.

Spróbuj znaleźć kruczek prawny w umowie.

Nie ma żadnego kruczka. Prosta prawda jest taka, że obecni mieszkańcy stracą dostęp do ulicy i przez kolejnych 12 do 40 miesięcy ich życia zdominuje ciągły hałas budowy tuż obok ich domów.

Dobrze, że nakłoniłem tych pijaczków do podpisu.

„Tak” – kiwa głową porucznik. „Szkoda, że nie zobaczymy twarzy Evrarta, kiedy się dowie”.

To był niezły ruch, tak.

Jakie będą tego konsekwencje?

Nie ma żadnych. Podpisy pijaczków nie są nic warte i kiedy Evrart będzie gotowy do rozpoczęcia prac budowlanych, będzie musiał jeszcze faktycznie nakłonić Lilienne i Isobel do zatwierdzenia dokumentu.

Nie ma żadnego kruczka. Prosta prawda jest taka, że obecni mieszkańcy stracą dostęp do ulicy i przez kolejnych 12 do 40 miesięcy ich życia zdominuje ciągły hałas budowy tuż obok ich domów.

Dobrze, że podrobiłem te podpisy.

„Tak” – kiwa głową porucznik. „Szkoda, że nie zobaczymy twarzy Evrarta, kiedy się dowie”.

To był niezły ruch, tak.

Jakie będą tego konsekwencje?

Nie ma żadnych. Podrobione przez ciebie podpisy nie są nic warte i kiedy Evrart będzie gotowy do rozpoczęcia prac budowlanych, będzie musiał jeszcze faktycznie nakłonić Lilienne i Isobel do zatwierdzenia dokumentu.

Nie ma żadnego kruczka. Prosta prawda jest taka, że obecni mieszkańcy stracą dostęp do ulicy i przez kolejnych 12 do 40 miesięcy ich życia zdominuje ciągły hałas budowy tuż obok ich domów.

Jakie będą tego konsekwencje?

Kiedy już zacznie się budowa, wystarczy pewnie kilka miesięcy, może rok, aż nawet najbardziej uparci mieszkańcy nie będą chcieli już tak dłużej żyć. Więc sprzedadzą tanio swoje domy i się wyprowadzą.

Isobel i Lilienne mają przed sobą trudnych 12 do 40 miesięcy.

„Powinienem był to zobaczyć” – mówi z żalem porucznik. „Mieszkańcy wsi prędzej czy później wyprowadzą się z własnej inicjatywy”.

„Teraz możemy już tylko nie wysyłać tych dokumentów do księgowego Evrarta” – mówi i urywa. „Ale wtedy pewnie nie odzyskasz swojej broni”.

„Jebać tych ludzi. Kim oni niby dla mnie są? Jedziemy z tym”.

„Tak. Bycie dupkiem znacząco ułatwia sprawę. Chodźmy”.

„Nie potrzebuję tej broni. Nie będę ich wysyłał”. (Anuluj zadanie).

Porucznik wpatruje się w ciebie przez dłuższą chwilę, po czym mówi: „Na ile ma to znaczenie, uważam, że postępujesz słusznie. Broń da się zastąpić. Ludzi raczej nie”.

„Znajdziemy ci nową broń. I musimy mieć nadzieję, że zdołamy rozwiązać tę sprawę bez pomocy Evrarta” – wzdycha.

(Westchnij). „No dobrze, cholera... To byłoby chyba zbyt wiele. Wyślijmy to gówno”.

„Tak...” – kiwa z wahaniem głową. „To chyba rozsądny wybór”.

„No dobrze, jestem gotów oberwać za zgubienie broni, ale mieć czyste sumienie”.

„Dokonałeś słusznego wyboru” – porucznik uśmiecha się z aprobatą. „A teraz ruszajmy rozwiązać tę sprawę”.

„Cholera... Naprawdę potrzebuję swojej broni. I muszę zobaczyć, do czego to zmierza”.

„W takim razie chodźmy ją odzyskać”.

Nie potrzebuję tej broni. Nie będę ich wysyłał.

Stawiasz dobro innych ponad swoje... Jesteś dobrym człowiekiem, Harry. Dobrym i honorowym. A broń można zastąpić. Ludzi nie.

Będziesz, rzecz jasna, musiał znaleźć sobie nową broń i mieć nadzieję, że zdołasz rozwikłać tę sprawę bez pomocy Evrarta.

No dobrze, jestem gotów oberwać za zgubienie broni, ale mieć czyste sumienie.

Okej. Czadowo. I honorowo. Po prostu odejdź z dumnie podniesioną głową.

Cholera... To byłoby chyba zbyt wiele. Wyślę to gówno.

To chyba rozsądny wybór. Idź przesłać dokument i nie myśl o tym już więcej.

Cholera... Naprawdę potrzebuję swojej broni.

Nikt by cię źle nie ocenił. W końcu kim jest gliniarz bez broni? Można go w ogóle jeszcze nazwać gliniarzem?

Ciężko sobie wyobrazić, żeby ktokolwiek znosił takie warunki życia. Najbardziej uparci wytrwają może rok, ale zanim minie 40 miesięcy, sprzedadzą swoje domy za grosze i się wyniosą.

Zawsze możesz nie wysyłać podpisanych dokumentów do księgowego Evrarta. Ale wtedy nigdy już nie zobaczysz swojej broni.

Nie ma żadnego kruczka. Prosta prawda jest taka, że obecni mieszkańcy stracą dostęp do ulicy i przez kolejnych 12 do 40 miesięcy ich życia zdominuje ciągły hałas budowy tuż obok ich domów.

Zaraz. Jakie będą tego konsekwencje?

Kiedy już zacznie się budowa, wystarczy pewnie kilka miesięcy, może rok, aż nawet najbardziej uparci mieszkańcy nie będą chcieli już tak dłużej żyć. Więc sprzedadzą tanio swoje domy i się wyprowadzą.

To okropne. Biedni ludzie. Nie mogę czegoś na to poradzić?

„Oczywiście... Powinienem był to zauważyć” – porucznik marszczy czoło, czytając ponownie dokument.

„Evrart pewnie ma na nas oko, ale...” – urywa w zamyśleniu. „Gdyby drugi podpis był w jakiś sposób niewłaściwy...”

Nie powie tego wprost, ale sugeruje fałszerstwo.

„Myślałem o podrobieniu podpisu Isobel Sadie...”

Kiwa z aprobatą głową. „Nie jest to decyzja, którą zwykle bym pochwalił, ale w tych okolicznościach...”

„Nie masz zapewne długopisu” – wyciąga jeden z kieszeni. „Proszę, możesz go zachować. Mam inny”.

Albo! Mógłbyś też spróbować oszukać Evrarta. Nakłonić do podpisania dokumentu kogoś przypadkowego. Zanim szef Związku się o tym dowie, ty zdążysz pozałatwiać tu wszystkie swoje sprawy.

„Myślałem o podrobieniu podpisu Isobel Sadie, ale zrezygnowałem. Teraz jednak widzę, że może powinienem to zrobić”.

Kiwa głową. „Nie jest to decyzja, którą zwykle bym pochwalił, ale w tych okolicznościach i przy zachowaniu dyskrecji... to może być jedyny sposób na ocalenie resztek wsi”.

„Myślałem o fałszerstwie, ale zrezygnowałem z tej myśli. To nielegalne i nieetyczne”.

„Nie jestem taki pewien, czy współpraca z Evrartem jest jakoś bardziej etyczna... ale rozumiem i szanuję twoje stanowisko” – spogląda w bok, zamyślony.

Ma poczucie winy, że nie ochronił mieszkańców rybackiej wsi przed chciwym gangsterem.

„Sugerujesz...”

Wydyma usta. „Tak, fałszerstwo. Dzięki niemu dokument stałby się nieważny”.