Rozmowa · Wewnętrzne imperium

Strasznie tu samotnie. Żadnego gwaru. Żadnych starszych panów grających w swoją grę z kulami.

Właśnie, gdzie się podziali staruszkowie?

„Masz na myśli tych grających w petankę?”

„Tak. Gdzie oni poszli?”

„Zauważyłeś może, że ludzie czasem pojawiają się i znikają w różnych miejscach? To jest tak zwane zajmowanie się swoimi sprawami”.

„Zaraz, a może zginęli podczas trybunału najemników?”

„Nie zginęli” – uspokaja cię porucznik. „Zaufaj mi. Widziałem zwłoki”.

„Cholera, przegapiłem okazję, żeby zapytać ich o zasuszone konwalie”.

„Nie przejmuj się tym. Zdaje się, że udzieliłem ci dość wyczerpującej odpowiedzi odnośnie do tych kwiatów i tego, co oznaczają”.

Dość już o tych cholernych kwiatkach! Jesteś gliną czy florystą?

To pewnie i tak nic takiego. Ot, myśl, która przeszła ci przez głowę.

Mimo to nie możesz oprzeć się wrażeniu, że te konwalie jednak naprawdę są istotne. Choćby i odrobinę.

Nie ma co się tym zadręczać. To raczej nie był kluczowy element tej układanki. A mimo to masz wrażenie, że te konwalie są w jakiś sposób istotne.

„A co jeśli chciałem z nimi porozmawiać?”

„Porozmawiasz z nimi następnym razem” – odpowiada porucznik, spoglądając na pusty lej.

„Znaczy... Bardzo bym się zdziwił, gdyby ta para staruszków okazała się naszymi mordercami. To po prostu mało prawdopodobne. Nie...” – stwierdza zadowolony z siebie. „Tylko marnowalibyśmy tu nasz czas”.

Porucznik myśli o tym, ile zaoszczędzicie w ten sposób czasu. Podoba mu się ta myśl.

Zapewne ma rację.

Dorwiesz ich następnym razem. Ale bądźmy szczerzy – nie było ich nawet na liście podejrzanych.

Zmarnowałbyś masę czasu na rozmowę z tymi dwoma emerytami. Cennego czasu na śledztwo.

To mało prawdopodobne. Kiedy zaczął się trybunał, wszyscy się rozproszyli. Nic im zapewne nie jest.

„No tak. Chodźmy stąd”. [Odejdź].

Graczami w petankę?

Tak. Gdzie oni poszli?

Do domu? Do pracy? Coś skądś odebrać? Kto wie, co wyprawiają ludzie, kiedy na nich nie patrzysz.

Tak to właśnie bywa z kraterami. [Odrzuć myśl].