Rozmowa · Wewnętrzne imperium

Jak nic powinieneś zaśpiewać tu karaoke, jak tylko nadarzy się okazja. Musisz wyrazić swoje emocje. Ludzie muszą poznać twoją rozległą niczym ocean duszę.

Moja dusza jest przeolbrzymia.

Absolutnie. I musi zostać usłyszana.

Przez system nagłośnieniowy.

Przez innych ludzi.

Czy światu się to spodoba, czy nie. Wbij ją wszystkim w uszy – mówią twoje buzujące adrenaliną nadnercza. Wyraź sam siebie z pełną brutalnością.

[Zakończ myśl].

Ale co powinienem zaśpiewać, jak już przyjdzie co do czego?

Powinieneś zaśpiewać tę smutną piosenkę o małym kościele, no rany. To chyba oczywiste...

Tak myślę, że mógłbym zaśpiewać coś wesołego. Rozkręcić trochę tłum.

Nie, nie, nie śpiewaj wesołej piosenki. To głupie. Zaśpiewaj smutną. Zapadnie w pamięć.

Ale najpierw musisz się dowiedzieć, jak ta piosenka leci... Może pomogłaby ci taśma z jakimś odpowiednim numerem.

Tak myślę, że mógłbym zaśpiewać coś wesołego. Na przykład coś tej Orkiestry Ostentacji...

No jasne! To im pozwoli dobrze pojąć rozmiary mojej duszy.

Tak, jedziesz z nimi! Zmaż im z gąb te uśmieszki swoją smutną, tragiczną pieśnią o małym kościele. No, i kto się teraz śmieje? Otóż nikt.

Tak, jedziesz z nimi! Zmaż im z gąb te uśmieszki swoją smutną, tragiczną pieśnią! No, i kto się teraz śmieje? Otóż nikt.

Powinieneś zaśpiewać tę smutną piosenkę o małym kościele, tę z taśmy, którą znalazłeś. To chyba oczywiste...

Powinieneś zaśpiewać tę smutną, powolną piosenkę, której słuchałeś zeszłej nocy. To chyba oczywiste...

Powinieneś zaśpiewać tę smutną piosenkę, której słuchałeś zeszłej nocy. To chyba oczywiste...

Nie natknąłeś się jeszcze na właściwą elegię. Ale ona gdzieś tam jest. Sama do ciebie przyjdzie. I zasiejesz nią wielkie zniszczenie, bez obaw.

Elegia – to brzmi nieźle. Pozwoli im dobrze pojąć rozmiary mojej duszy.

Tak, jedziesz z nimi! Zmaż im z gąb te uśmieszki swoją smutną, tragiczną pieśnią! No, i kto się teraz śmieje? Otóż nikt.

Ale najpierw musisz znaleźć coś tragicznego do zaśpiewania.

Tak myślę, że mógłbym zaśpiewać coś wesołego. Rozkręcić trochę ludzi.

Nie, nie, nie śpiewaj wesołej piosenki. To głupie. Zaśpiewaj smutną. Zapadnie w pamięć.

To by pasowało do teorii, nad którą pracuję: że jestem po prostu pechową supergwiazdą.

Którą ze względu na wydatną linię szczęki uznają omyłkowo za policjanta? Tak, to brzmi prawdopodobnie. Powinieneś chyba wyjść na scenę i przybrać odpowiednią pozę, kiedy już to przemyślisz. Sprawdź, jak to się uda.

Nie ma absolutnie żadnych dowodów, żeby miało być inaczej. Więc tak, tak, to brzmi prawdopodobnie. Powinieneś chyba wyjść na scenę i przybrać odpowiednią pozę, kiedy już to przemyślisz. Sprawdź, jak to się uda.

[Odrzuć myśl].

Moja dusza jest żałośnie mała.

Oczywiście. Jak małe zwierzątko, które wychodzi jedynie nocą. Potrzebuje tylko zostać usłyszaną.

Mam skromną duszę. Taką normalnej wielkości.

Dokładnie. Jest wyważona, spokojna i powinna zostać usłyszana.

Objętość mojej duszy przysłania mi kac.

Oczywiście. Na tę chwilę precyzyjnego pomiaru twojej duszy można dokonać tylko z zewnątrz. Musi zostać usłyszana.