Rozmowa · Encyklopedia

A swoją drogą, gdzie jest twój dom? Próżno szukasz w głowie adresu, a tutaj nie mieszkasz na pewno...

Naprawdę nie pamiętam.

Ale spędziłeś w tym hostelu czy barze dopiero trzy noce. Gdzie byłeś wcześniej? Gdzieś musiałeś.

Nie wiem... Niedaleko? Może gdzieś na południu?

Tak naprawdę to nie wiesz, co?

Nie. Czy to znaczy, że jestem bezdomny?

„Może gdzieś na południu” nie brzmi jak miejsce, w które mógłbyś się wybrać, kiedy skończą ci się pieniądze.

A mógłbym jakoś prześledzić trasę do niego? Na dokładną ulicę, dokładny numer na budynku...

Możesz spróbować. Zastanów się w wolnej chwili nad różnymi adresami. Może pojawi ci się w pamięci ulica albo mieszkanie.

Będę mieszkał w śmietniku, co mnie to. Jebać wszystko. Żulicjant.

Pochyl się nad tą myślą, jak będziesz miał chwilę. Może bycie i żulem, i policjantem miałoby swoje dobre strony?

Mam tylko niejasny, pociemniały obraz.

Niejasny, pociemniały obraz nie brzmi jak miejsce, w które mógłbyś się wybrać, kiedy skończą ci się pieniądze.

Daleko stąd?

W czasie czy przestrzeni?

W czasie.

To raczej nie brzmi jak miejsce, w które mógłbyś się wybrać, kiedy skończą ci się pieniądze.

W przestrzeni.

W jednym i drugim.

Na Cudownej Górze.

Czemu to powiedziałeś?

To tylko praca moich synaps. To nic nie znaczy.

Tak naprawdę to nie wiesz, co?

Nie. Czy to znaczy, że jestem bezdomny?

Coś, co zrodziło się przypadkowo z pracy synaps, nie brzmi jak miejsce, w które mógłbyś się wybrać, kiedy skończą ci się pieniądze.

Mam tylko niejasny, pociemniały obraz.

Niejasny, pociemniały obraz nie brzmi jak miejsce, w które mógłbyś się wybrać, kiedy skończą ci się pieniądze.

Ta nazwa musi mieć dla mnie jakieś znaczenie.

W tezaurusie swojego umysłu nic takiego nie znajdujesz. Może lepiej spytaj porucznika.

„Poruczniku Kitsuragi, czy znasz miejsce zwane Cudowną Górą?”

„Nie...” – zastanawia się przez chwilę. „Ale czy to nie jest powiedzenie, a nie miejsce?”

„Powiedzenie?”

„Powiedzenie. Być na cudownej górze, czyli w jakimś wspaniałym, niedostępnym miejscu. Takim, do którego nie sposób wrócić”.

Jak mówiłem, chyba go po prostu nie mam.

A mam w ogóle jakiś?

[Odrzuć myśl].

Nie mam pojęcia.