Rozmowa · Retoryka

Pobudka, towarzyszu. Czas brać się do pracy.

Co się dzieje?

Mimo ogromu twoich rozmyślań, komunizm zbudowano jak dotąd w ledwie 0,0001%. To zbyt wielkie zadanie, abyś mógł sprostać mu sam. Musisz zacząć się organizować.

Włączyłeś ogarniacz gówna? Bo w tym zadaniu nie ma miejsca na jakąkolwiek niedbałość, mentalną czy fizyczną...

To raczej nie w moim stylu. [Odrzuć myśl].

Jestem gotów, bierzmy się do pracy.

Musisz odnaleźć swoich braci i siostry w rewolucji. Dowiedzieć się, ile komunizmu zbudowali. I może wspólnie zdołacie stworzyć go nawet w 0,0002%.

Nie będzie łatwo. Dziesięciolecia prześladowań ze strony władz Koalicji zepchnęły pozostałych jeszcze martyneskich komunistów do podziemia.

Mieszkają pod ziemią? Ci komuniści to nie ludzie, to kretoludy!

Nie wiem, czy chcę się udawać na poszukiwania kretoludów.

To nie kretoludy, a twoi towarzysze w odwiecznej wojnie klas. Twoim zadaniem jest ich znaleźć i do nich dołączyć.

Ale ja jestem częścią władz Koalicji! Przez cały ten czas prześladowałem komunistów?

Może i tak? Ale jeżeli, to tylko dlatego, że jesteś podwójnym agentem działającym w celu realizacji swoich długoterminowych celów.

Posłuchaj tylko. Naprawdę sądzisz, że jesteś osobą, której tajna komórka komunistyczna powierzyłaby tak delikatną misję?

Hmm, raczej nie.

Nieważne – co było, to było. Musisz patrzeć przed siebie, na dzieło budowy komunizmu dla wszystkich.

Może i tak?

Pomogą mi odpalić mazowską socjalistyczną maszynę do kręcenia kiełbachy?

Tak między nami, to lepiej pohamuj się trochę z tym „mieleniem burżuazji na kiełbachę”. To trochę odpychające, nawet dla innych komunistów.

Jak ja mam ich znaleźć, jeśli się ukrywają? (Przejdź dalej).

Niech cię zmysł pokieruje, detektywie.

Chyba chodziło ci o umysł? Mój wielki, doskonale funkcjonujący mózg.

Nie, chodziło o zmysł, a konkretnie o ten wykrywacz smrodu pośrodku twojej twarzy. Tak się składa, że idealnie nadaje się do wyczuwania komunistów.

Naprawdę nie mamy pojęcia, o czym oni mówią. Nie ma żadnego związku między ideologią a zapachem.

Czym pachnie komunizm?

Porażką.

W moim życiu jest już tyle porażek... Nie wiem, czy zniosę ich więcej.

Dlatego właśnie idealnie nadajesz się do tej roboty. Nikt nie ma lepszego nosa do porażki niż ty, detektywie.

To, co czujesz, to, rzecz jasna, zapach twojego własnego ciała. Nic, czego nie naprawiłby prysznic i zmiana ubrania.

Ludzie narzekają czasami, że w Martinaise nie ma już prawdziwych komunistów, ty jednak umiesz wywęszyć ich obecność. Są gdzieś tam i czekają, aż do nich dołączysz!

Tak się złożyło, że w końcowych dniach Rewolucji Świtu Stulecia grupa revacholskich komunardów zbudowała w porzuconych piwnicach, wydrążonych pniach drzew, a nawet w przydomowych zbiornikach na szambo misterne kryjówki. Fakt, że ukrywali się w tych ostatnich, znalazł swoje odbicie we wczesnym sloganie antykomunistycznym: „Kroczymy ku światłości, spuszczając nieczystości!”.

No dobrze, ale jak pachnie porażka?

To zapach, który bardzo dobrze znasz. Jest jednocześnie paskudny, lecz też mrocznie kuszący. Wilgotny z ostrą nutą, ale i resztkami dawnej słodyczy. Jak gnijące mango, które znalazłeś w płaszczu na strychu dziadka...

To brzmi niewyobrażalnie głupio. Nie chcę mieć w tym udziału.

To nie jest głupie. To największe przedsięwzięcie w historii ludzkiej cywilizacji!

No, skoro tak mówisz. W takim razie muszę zacząć się organizować.

Najpierw musisz odnaleźć pozostałych jeszcze martyneskich komunistów. Kiedy zbliżysz się do kogoś o rewolucyjnym potencjale, twój nos da sygnał do nawiązania kontaktu.

I znowuż: nie. Wszelkie wrażenia zapachowe będą mieć czysto psychosomatyczny charakter.

Wnioskując po popiersiu Krasa Mazowa i innych odkrytych przez ciebie rewolucyjnych bibelotach, Apartamentowiec Półwysep może stanowić centrum aktywności komunistycznej.

Powinieneś rozpocząć od przesłuchania tych awanturniczych malkontentów ze Związku Robotników Portowych. To oczywiste miejsce na początek poszukiwań.

Z drugiej strony, mam lepsze rzeczy do roboty. [Odrzuć zadanie].

Powodzenia w tłumaczeniu tego Trybunałowi Rewolucyjnych Rozliczeń.

Zaraz, a co ja zrobię, jak już nawiążę kontakt z innymi komunistami?

Przedyskutujecie monumentalne, historyczne na skalę światową zadanie, jakie was czeka. Przeprowadzicie ożywione dyskusje o mazowskiej teorii i praktyce. Przede wszystkim jednak będziecie narzekać na innych komunistów.

Czy to ostatnie nie przyniesie aby efektu odwrotnego niż zamierzony?

W żadnym razie. Narzekanie na innych komunistów to jeden z najważniejszych elementów bycia komunistą.

(Podwiń rękawy). Dobra, to do roboty. [Przyjmij zadanie].

No, to dalej! „Zbudź się robotniku, wnet do walki stań, niech nad żadnym niewolnikiem się nie pastwi pan!”.

Możesz też poszukać nieco bardziej namacalnych dowodów na aktywność komunistów. Zwykle ich obecność zdradzają wizerunki Krasa Mazowa i białe poroża.

Nie, chodzenie i węszenie za komunistami jest zdecydowanie głupie. Nie ma o czym mówić. [Odrzuć zadanie].

Dobra, jestem gotowy. Czas się zorganizować.

Zmysł?

Tak, szczęśliwie komuniści dają się łatwo wyczuć zmysłem węchu.

Sądząc po stanie mojego notatnika, to chyba niemożliwe.

Stan twoich dokumentów jest nieistotny. Liczy się tylko twoje oddanie sprawie budowy Republiki Świata.

A widziałaś ty ostatnio moje gówno? Jest naprawdę ogarnięte.

Cieszy mnie, że twoje sprawy osobiste są poukładane, ale rozmawiamy tu o kwestiach politycznych, historii na skalę światową.

Czy to znaczy, że muszę posprzątać swój pokój w hostelu?

Stopień twojego osobistego zadbania jest nieistotny. Liczy się tylko twoje oddanie sprawie budowy Republiki Świata.

Oj, oj. Organizacja, historycznie rzecz ujmując, nie była nigdy twoją mocną stroną.