Rozmowa · La Fumée, wyd. 1, nr 4

Innymi słowy pożądasz nie tyle silników, co poczucia wolności, jakie zaczęły dla ciebie oznaczać.

Wszystko zdradza tu sztuczny język i nazbyt pewny siebie ton. Prawie na pewno czytasz przerobioną pracę na studia. Taką, której przydałaby się obróbka redaktorska.

(Wyciągnij długopis). Wprowadzę tylko na szybko kilka poprawek...

Uzbrojony w swój wierny długopis, spędzasz o wiele zbyt dużo czasu na usuwaniu pozbawionych znaczenia wypowiedzi i niepopartych niczym twierdzeń...

Kiedy kończysz, pierwotny artykuł jest niemal całkowicie nieczytelny.

„Wiesz, większość ludzi napisałaby po prostu list do redakcji...”

„Albo jeszcze lepiej” – poprawia się. „Po prostu by to zostawiła”.

Nie do wiary, że ktoś opublikował ten stek bzdur. (Pokręć głową).

Czasopismo patrzy na ciebie wojowniczo. Jest właściwie pewne, że po prostu nic nie rozumiesz.

Prawdę piszą w tym marnym czasopiśmie. W głębi serca wiesz, że prawdziwą stawką są tylko życie i chwała lub śmierć przez ogniste rozczłonkowanie.

Wiadomo – to właśnie dzięki kraksom krew szybciej krąży w żyłach.

Widzisz? Nie da się uniknąć konkluzji, że TipTop Tournée to po prostu apoteoza „spektakularnej” kapitalistycznej rozrywki.

O rany, to prawda. Naprawdę oglądam tylko ze względu na przemoc!

A co jest nie tak z porządną kraksą? Dzięki nim jest ciekawie.

Chwila, kto to w ogóle napisał?

Co ciekawe, artykuł ma dwóch autorów: Nasteba Encaladę-Bernala i Exilusa Büchera.

Chwilka... Te imiona wydają mi się bardzo znajome.

Masz rację, bo to prawdopodobnie anagramy imion „Steban” i „Ulixes”, studentów komunistów.

Nie ma mowy, żeby to były prawdziwe imiona.

Chwila, dlaczego to nie są prawdziwe imiona?

Spotkałeś kiedykolwiek kogoś imieniem Exilus? No daj spokój, to ewidentnie pseudonimy.

Co więcej, to prawdopodobnie anagramy.

TipTop Tournée to międzyisolarna seria wyścigów znana z ogromnych prędkości, absurdalnie wysokich umów sponsorskich i wysokiej śmiertelności. Wyścig w Revacholu odbywa się co cztery lata na prestiżowym torze Zéro Carrousel.

Przeczytaj wstępniak.

„Towarzyszu, jak wiesz, czasopismo to wywodzi swoją nazwę z nieśmiertelnych słów Mazowa »Du cristal à la fumée«. Opisał nimi sposób, w jaki sztywne, krystaliczne struktury ideologii kapitalistycznej zmienią się w dym, kiedy nadejdzie komunizm...”

„Trzeba jednak pamiętać, że podobnie jak struktury ideologii kapitalistycznej, my również możemy obrócić się à la fumée. W przeciwieństwie do licznych publikacji zadowalających się karmieniem czytelników pocieszającą papką, La Fumée stawia sobie za cel głoszenie radykalnej prawdy, nawet jeśli może odstraszyć ona potencjalnych prenumeratorów”.

Wyszły ledwie cztery numery, a zdaje się, że już zrazili do siebie swoich czytelników.

Możliwe, że przecenili rynkowe zapotrzebowanie na tego rodzaju komentarz.

„Prosimy więc – jeśli cenisz sobie naszą radykalnie mazowską perspektywę na współczesną politykę, kulturę i sprawy międzynarodowe, pomyśl poważnie o zapisaniu się już dziś do prenumeraty. Twoi wierni w klasowej walce redaktorzy”.

(Szepnij). „Kim! To chyba komunistyczne czasopismo”.

„A czego się spodziewałeś? Leżało w biurze Związku Débardeurów. Pewnie je nawet finansują”.

Zachowaj spokój. Udawaj, że wszystko jest w porządku.

[Odłóż czasopismo].

Na okładce kwartalnika widnieje duży, satyryczny portret zmarłego króla Frissela. Z jego głowy wystaje ku rogom okładki dorodne, białe poroże.

Przekartkuj czasopismo, zobacz, co przykuje twoją uwagę.

Ku twojemu rozczarowaniu w środku nie ma żadnych kolorowych ilustracji, na których mógłbyś zawiesić oko, a tylko kolumny zwartego tekstu przerywane czasem małymi, czarno-białymi rysunkami...

Zauważasz też brak reklam. Kto więc finansuje te radykalne komentarze?

Po kilkukrotnym przekartkowaniu stron kciukiem skupiasz się ponownie na spisie treści...

Czasopismo podzielone jest na kilka sekcji. „Wydarzenia międzynarodowe”, „Kunst und Kultur” oraz „Sprawy lokalne”. Na wewnętrznej stronie okładki jest też wstępniak redaktorski.

Czemu poroże?

Bo białe poroże to jeden z symboli komunizmu. Reprezentują społeczeństwo, które będzie mogło istnieć w zgodzie ze światem natury, a jednocześnie ponad nim.

Paskudny sposób na potraktowanie dawnego króla, nawet tak słabego jak Frissel.

Czemu Frissel?

Bo Frissel był niekompetentny, głupi i okrutny. Krótko mówiąc, stanowił ucieleśnienie tego wszystkiego, co komunardzi chcieli obalić. Wiesz, to satyra.