Rozmowa · Empatia

Dobrze, wstałeś. Słuchaj, jest coś, co męczy cię już od kilku dni.

Co takiego?

Podejrzenie, czy właściwie bardziej uczucie, że sprawy nie są tu do końca pod kontrolą...

Błyskotliwa obserwacja ze strony twojej psyche. Cóż one jeszcze mają w zanadrzu?

Każdego dnia sprawy wydają się coraz bardziej wymykać spod kontroli. Ich oś za słabo je trzyma. I choć starasz się moderować i kiełznać te energie, jest, jak się zdaje, coraz gorzej.

To nie mój problem. [Odrzuć myśl.]

Zaraz, myślałem, że sprawy mają się całkiem nieźle?

Och, no jasne. Robisz postępy w śledztwie, przesłuchujesz ludzi, załatwiasz różne poboczne sprawy...

Ale kto skupia się na najważniejszych sprawach?

Zakładałem, że takimi rzeczami zajmują się najlepiej wykwalifikowani i wykształceni ludzie.

Ale widziałeś ty ich kiedyś? Skąd wiesz, że oni w ogóle istnieją? A co ważniejsze, skąd wiesz, że nie czekają, aż weźmiesz w tym udział?

I co miałbym zrobić?

Musisz dowiedzieć się, kto dźwiga ciężar la responsabilité.

Czym dokładnie jest ta la responsabilité?

Najwspanialszą i najstraszliwszą z rzeczy...

Ludzką naturą jest żądać la responsabilité i ją odrzucać. Dlatego właśnie trzeba ją rozkładać między rozmaite organizacje, agencje, biura i portfolia.

Innymi słowy, trzeba ją rozpraszać po całej biurokracji tak, aby nikt nigdy nie był w stanie faktycznie stwierdzić, kto jest odpowiedzialny za co.

A to nie tak, że właśnie obarczam odpowiedzialnością za morderstwo?

Harry, Harry. Zbyt wąsko na to patrzysz.

La responsabilité nie dotyczy spraw tak trywialnych, jak to, kto kogo zabił. Chodzi o prawdziwe problemy: indeks zamożności, cenę podstawowych towarów, przejście do prawdziwej demokracji...

Proszę cię. Zbyt wąsko na to patrzysz.

Dobra, dawajcie ją. Ja wezmę tę odpowiedzialność. (Przejdź dalej).

Ejże, ejże. Ejże. To nie jest jakaś dyktatura. Nie możesz tak po prostu wziąć sobie la responsabilité. Musi cię nią obarczyć faktyczna władza...

Jak na przykład komitet.

Niepotrzebny ci żaden śmierdzący komitet. Prawo to ty.

Naprawdę mamy na to wszystko czas?

Zawsze jest czas na stosowanie najlepszych praktyk. Kto wie, czego może się dopuścić człowiek, który postanowił pójść na łatwiznę, bo kierował nim pośpiech?

Szybkich, zdecydowanych działań.

MASOWYCH EGZEKUCJI.

Odrobiny defraudacji?

Fajowych rzeczy – oto czego.

I kto powinien zasiadać w tym komitecie?

Jedynie najbardziej zrównoważone umysły w Martinaise.

Twój przyrodni brat, porucznik, idealnie by się nadał na początek.

Wspólnie będziecie w stanie odkryć, na kim ciąży la responsabilité w Revacholu. A jeśli okaże się to konieczne, wystarczy wam mądrości i doświadczenia, by stosownie rozłożyć ją między siebie.

A co będzie, kiedy już obarczymy odpowiedzialnością, kogo trzeba?

Wasze wnioski zostaną najprawdopodobniej umieszczone w raporcie, który następnie uważnie przestudiują wasi przełożeni.

Kiedy zostanie on już przestudiowany, ci sami przełożeni wydadzą zestaw rekomendacji do przedłożenia na kolejnym spotkaniu urzędującego komitetu.

Nie obawiaj się – cokolwiek się stanie, zostanie przeprowadzone przez odpowiednie instytucje.

Jestem gotów wziąć na barki ten straszny ciężar. [Przyjmij zadanie].

Powodzenia. Twój raport jest oczekiwany z niecierpliwością.

Prawdę mówiąc, brzmi to strasznie nudziarsko. [Odrzuć zadanie].

To straszliwe zaniedbanie la responsabilité. Do twojej kartoteki zostanie dodana stosowna notatka.

Ten, którego zdajesz się tak mocno starać odepchnąć, porucznik, idealnie by się nadał na początek.

Ale prawo to ja. Nie mogę sam tego zrobić?

No daj spokój. Czujesz w swoich płucach, że prawdziwą władzę mają instytucje, nie osoby. To jest właśnie kluczowa zasada odróżniająca cywilizację od barbarzyństwa.

Nieistotne detale.

Jeśli chcesz, aby owoce twojej pracy zostały zaakceptowane, musisz przejść stosowny proces.

To brzmi jak zbyt wielka odpowiedzialność. Nie chcę jej.

Nie próbuj lepiej przed tym uciekać, Harry. Wiesz, że to słuszne.

Mowy nie ma. I tak mam już za dużo na głowie. [Nie wchodź w to].

Ech. Racja. Kto zasiądzie w tym komitecie?

Nie brzmi to jak coś, czym powinienem się zajmować.

Otwórz oczy. Przestań rozpraszać się szczegółami. Czas, żebyś zaczął skupiać się na tym, co najważniejsze.

Przejdźmy do rzeczy: co trzeba zrobić?