Rozmowa · Radio biurowe

Pospolite biurowe radio, podobne do tych, jakie stoją w niezliczonych poczekalniach, pomieszczeniach socjalnych i innych na poły publicznych miejscach na całym świecie.

Jak wyciągnąć z tego transiwer?

„Zwykle służy do tego niewielki przełącznik... A, tak – to ten podpisany »ZWOLNIENIE«” – stwierdza porucznik, wskazując bok radia.

Użyj przełącznika.

Zamek otwiera się z przyjemnym kliknięciem. Możesz teraz bezpiecznie usunąć transiwer.

Przyjrzyj się transiwerowi.

W urządzeniu nie ma nic szczególnie niezwykłego. Ma rozmiar pudełka makaronu, a pokrętła są z formowanego plastiku. Co więcej można powiedzieć?

Gdyby ten transiwer był osobą, to pracowałby jako księgowy w dużej firmie logistycznej – dobry w swoim fachu, ale nie wybitny.

„Wolałbym urządzenie, które byłoby jakoś bardziej stylowe”.

„Hmm... Nie sądzę, aby ludzie, którzy zwykle kupują te urządzenia, zwracali szczególną uwagę na kwestię stylu”.

Transiwer wydaje się być nieco urażony twoim komentarzem.

„Jest w tym transiwerze coś złowrogiego. To zły omen”.

„Nie jestem pewny, skąd to wrażenie. To najnormalniejszy transiwer w najzwyklejszym biurze”.

Transiwer wydaje się być nieco zaskoczony twoim komentarzem.

„Niezawodny i skromny. Taki w moim stylu”.

„Tak. »Niezawodny« i »skromny« to zdecydowanie słowa, których użyłbym, by cię opisać”.

Transiwer wydaje się uznawać to za komplement.

„Przepraszam, że cię ukradłem, transiwerze, ale nie było innego sposobu”.

„To urządzenie na pewno to rozumie, detektywie. Chodźmy już”.

Transiwer wydaje się rozumieć cię i ci wybaczać.

(Postukaj w niego knykciami). „Tak, nada się”.

„Świetnie. W takim razie ruszajmy”.

Transiwer wydaje się być zadowolony, że się na coś przyda.

„Czysta funkcjonalność to, myślę, też forma estetyki”.

„Rzeczywiście, ma pewien praktyczny urok, który może przemawiać do kogoś, kto ceni tego typu rzeczy”.

Transiwer wydaje się być całkiem pogodzony ze swoim wyglądem.

„Jak ten sprzęt wypada w porównaniu z DynaWave'em, Kim?”

„Szczerze mówiąc, nie ma porównania. Nie zrozum mnie źle – to zdaje się być dobre urządzenie dla zwykłych użytkowników, ale z pewnością nie sięgnąłby po nie żaden szanujący się miłośnik radiokomunikacji” – stwierdza, wzruszając ramionami.

„No cóż, musi w takim razie wystarczyć”.

„Na to wygląda” – porucznik uśmiecha się do siebie.

(Zaciśnij pięść). „Jeszcze ci pokażę, Kitsuragi”.

„Co mi pokażesz, detektywie?” – porucznik wydaje się niezmiernie zadowolony z twojej irytacji.

„Nie szkodzi, wiesz, że nie interesuje mnie udowadnianie, kto ma większego”.

„Oczywiście, detektywie. To kwestia ściśle zawodowa” – porucznik uśmiecha się do siebie.

[Odejdź].

Pozbawione elementu nadawczo-odbiorczego radio przestało uporczywie buczeć. Milczy jak grób.

„Myślisz, że naprawdę uda nam się dzięki temu nawiązać kontakt z Koalicją?”

„Nie raz już zaskoczyłeś mnie w trakcie naszego wspólnego śledztwa, ale muszę powiedzieć, że to mało prawdopodobny scenariusz” – odpowiada, wzruszając ramionami.

„Szczerze mówiąc, jestem sceptyczny co do tego planu z anteną. Ale kto wie? Może jeszcze się zdziwimy”.

„Wolałbym nie zgadywać. Twoje dotychczasowe działania nie napawają zbytnim optymizmem, ale wszystko jest możliwe...”

„Ty możesz skontaktować się z Koalicją i porozmawiać o la responsabilité... A ja mogę urosnąć o dodatkowe 10 centymetrów i zostać skrzydłowym Szturmowców”.

To raczej łatwe. Użyj po prostu przełącznika „ZWOLNIENIE”, aby otworzyć blokadę trzymającą element nadawczo-odbiorczy na swoim miejscu.

[Odejdź].

„Wreszcie dostałeś to, czego chciałeś, więc chyba będziemy musieli doprowadzić tę sprawę do końca”.

„Po co ci kolejny transiwer? Jest niemal identyczny z tym, który zabrałeś z tego radiokomputera w Zgubionej Strefie Handlowej”.

„Ale Kim, ja muszę zebrać wszystkie transiwery świata. Trzeba być dokładnym”.

„To brzmi patologicznie, zdajesz sobie z tego sprawę? Nie marnujmy tu już więcej czasu”.

„Racja, nie trzeba być chciwym”.

Porucznik kiwa głową.

Nie potrzebujesz tego transiwera, bo masz już drugi, dokładnie taki sam.

Racja, nie trzeba być chciwym.

Radio cieszy się z twojej samokontroli. Buczy z zadowoleniem.

Ale co jeśli chcę mieć drugi na zapas?

Radio wydaje się być niezadowolone z twojej zachłanności. Jego buczenie zdaje się cię przeganiać.

„Komu decydować o tym, co jest możliwe, a co nie?”

„Bardziej interesuje mnie odpowiedź na pytanie dlaczego tak bardzo ci na tym zależy”.

„Nie możemy przydzielić la responsabilité, nie kontaktując się z odpowiednimi władzami”.

„Ale rzecz w tym, detektywie, że my jesteśmy właściwymi kanałami. Rozwiążemy tę sprawę, robiąc swoje tu na ziemi. Nie ma potrzeby wciągać w to Koalicji”.

„Chyba po prostu potrzebuję chwili odpoczynku od naszej sprawy”.

„Jak najbardziej rozumiem ten impuls, ale to nasza praca, detektywie. Nasze raison d'être. W końcu będziemy musieli do niej wrócić”.