Rozmowa · Elektrochemia

Słodka, czarna plama rumu na ladzie sprawia, że w oczach stają ci łzy radości. To niemal wzruszające, jak jest lepka i syropowata. Ile minęło już czasu, od kiedy się obudziłeś?

Nie teraz.

Ooo, przepraszam najmocniej, masz do roboty coś lepszego niż tęsknota za słodkim, syropowatym rumem z lemoniadą? Albo cytrynką? Może limonką? A może wszystko jedno, byle był rum?

Tak, masz do roboty coś lepszego. Przestań ślinić się nad durną plamą z rumu i stąd idź. Zanim będzie za późno.

Może powinienem ją... polizać, zanim pójdę?

Tak, stary, tak! Twój mezolimbiczny szlak dopaminergiczny szaleje na samą myśl! „Liż! Liż! Liż!” – krzyczą twoje receptory.

Zliż ją.

Porucznik spokojnie wygląda przez okno, przenosi wzrok na ciebie zlizującego z lady smakowitą plamę rumu, po czym wraca do widoku za oknem.

„Co ty robisz?” – pyta bez odrywania wzroku od ulicy za oknem.

„Badam dowód rzeczowy”.

„Powinniśmy zająć się śledztwem”.

Zdecydowanie przydałoby ci się więcej, ten podniecający zapach alkoholu w twoich nozdrzach był przepiękny.

„Jestem alkoholikiem. Potrzebowałem grzdyla”.

„Przepraszam. Pogrążyłem się w rozmyślaniach, a potem stało się, co się stało”.

Przyciskasz język do lady. Z początku plama jest zastygnięta, ale po kilku liźnięciach zaczyna topić się niczym płatek śniegu. Znaczy, gdyby płatki śniegu były zrobione z przyprawionego, czarnego rumu. Może to twoja wyobraźnia, ale jest w nim już trochę lemoniady. I ludzkich włosów.

Pasowałyby do tego te papierosy. To doskonałe połączenie.

Zdecydowanie przydałoby ci się więcej. Ten podniecający zapach alkoholu w twoich nozdrzach był przepiękny.

Nie zlizuj jej.

Co z tobą, stary? Kiedyś byłeś czadowy. Dobra, to idź po nudziarskiego, normalnego drinka.

Wlej w siebie drinka i zbierz się do kupy.

Poliż ją, ale tylko trochę.

Porucznik spokojnie wygląda przez okno, przenosi wzrok na ciebie zlizującego – ale tylko troszeczkę – z lady smakowitą plamę rumu, po czym wraca do widoku za oknem.

„Co ty robisz?” – pyta bez odrywania wzroku od ulicy za oknem.

Liżesz ją, ale tylko trochę, czubkiem języka, bo umiesz odkładać przyjemność w czasie. Po dwóch, trzech liźnięciach zaschnięta skorupa zaczyna się rozpuszczać i uwalniać swoją słodycz. Ostry, podniecający zapach alkoholu unosi się do twoich nozdrzy. Przyprawia o zawrót głowy.

Zdecydowanie przydałoby ci się więcej.

[Zakończ myśl].

Godzina?

Dobry boże, całą godzinę! I przez cały ten czas nie pomyślałeś o rumie z lemoniadą? Rzeczywiście wymazałeś z tej skorupy wszelki ślad po sobie.

W sumie to faktycznie potrzebuję rumu z lemoniadą. Czy to, o tam, to nie jest przypadkiem bar?

Nie myśl o tym barze... Albo właśnie o nim myśl, tam też powinieneś postarać się o drinka. Ale najpierw zliż tę plamę z lady! Właśnie tak! Zaszalejmy! Liż ją!

W sumie to faktycznie potrzebuję rumu z lemoniadą. Wspaniale by było, gdyby Garte podał mi napój.

Myślałem o nim potajemnie przez cały ten czas!

Oto i on, mój stary, diabli kumpel! Ty łotrze, ty! Uczcijmy twój powrót zlizaniem tej plamy z lady. No dalej, będzie czad!

Może później.

„Może później”? Co to ma być, owocowy piątek? Co to za jakieś podejście miękiszona? Kiedyś picie było dla ciebie pasją. Pokaż, że wciąż jesteś młody. Pokaż, że masz w sobie ogień! Zlizuj tę plamę z lady, i to już!

Później ją zliżę.

W TEJ CHWILI, KURWA!

Nie chcę jej zlizywać.

A tak właściwie, to powinienem o nim myśleć? Zdaje się, że picie nie wyszło mi tak za bardzo na dobre.

A MOŻE TO TY NIE WYSZEDŁEŚ NA DOBRE SWOJEMU PICIU?! Pomyślałeś o tym? Wlejże w siebie ten cholerny rum z lemoniadą chłopie! Albo jeszcze lepiej: zliż z lady tę plamę!

Dwie godziny?

Godzina to dużo, ale dwie? To już doświadczenie mistyczne. Jeśli nie pomyślałeś jeszcze o rumie z lemoniadą, to rzeczywiście wymazałeś z tej skorupy wszelki ślad po sobie.

Dość długo. Pora się napić.

No, porządny chłopak! Zaczyna mu wracać osobowość! Twój mezolimbiczny szlak dopaminergiczny trochę się już martwił. Tyle czasu bez myślenia o piciu... To jakbyś nie był sobą.