Rozmowa · Zasunięte zasłony

Widzisz wystrzępione zasłonki blokujące wejście do kolejnego pomieszczenia. Zwisa z nich dziwna, przypominająca klatkę ozdoba.

Otwórz zasłonki.

Widzisz pogrążone w półmroku pomieszczenie pełne zakurzonych mebli i śmieci. W głębi widzisz drzwi – pokryte są dziesiątkami strasznie wyglądających, małych semeńskich amuletów. Twój cień pada na nie niczym zły omen.

Z ust Plaisance wyrywa się ciche i przerażone „Och!”, gdy próbuje z całych sił odwrócić wzrok, chowając twarz w swoich dłoniach.

Widzisz pogrążone w półmroku pomieszczenie pełne zakurzonych mebli i śmieci. W głębi widzisz drzwi – pokryte są dziesiątkami strasznie wyglądających, małych klatek-amuletów. Twój cień pada na nie niczym zły omen.

[Zignoruj zasłonki].

Widzisz wystrzępioną parę zasłonek i przypominający klatkę wielościenny amulet.

Zajrzyj za zasłonki.

Pomieszczenie za zasłonkami jest mroczne... Dostrzegasz tylko cieniste sylwetki rzeczy przyczajone w ciemności niczym potwory w dziecinnej sypialni.

Snop światła dobiegający zza zasłonek ujawnia w głębi pomieszczenia drzwi pokryte przypominającymi klatę wielościanami. Wszystkie zrobiono z rybich łbów i małych zwierzęcych kości. Przypomina to miniaturowy cmentarz...

Musimy mieć do czynienia z naprawdę okrutnymi siłami, jeśli amuletów są aż dziesiątki.

„Co widzisz?” – pyta porucznik konspiracyjnym szeptem.

„Widzę więcej tych małych amuletów. Wygląda to całkiem wariacko”.

„Trochę to straszne” – komentuje porucznik. „Szybko, odwraca się...”

„Co tam robicie, panowie?” – pyta sprzedawczyni, która odwróciła się tuż przed tym, jak udało ci się zasunąć zasłony. „Prosiłam, aby nie bawili się panowie zasłonami... Proszę zająć się przeglądaniem książek!”

„Widzę przyczajone w mroku potwory”.

„Nie. Co naprawdę widzisz?”

„W głębi pomieszczenia są drzwi. Ciekawe, dokąd prowadzą...”

„Może do piwnicy?” – sugeruje porucznik. „Szybko, odwraca się...”

„Prawdę mówiąc, to nie bardzo widzę cokolwiek. Wygląda mi to na zwykłe zaplecze”.

„Rozumiem” – kiwa głową porucznik, po czym spogląda na sprzedawczynię: „Szybko, odwraca się...”

„Duchy z najmroczniejszych krain. Powstają, by nas powitać...”

„Nie ma dla ciebie nadziei” – wzdycha. „Szybko, odwraca się...”

(Rozdziel je na boki, tym razem naprawdę).

Widzisz pogrążone w półmroku pomieszczenie pełne zakurzonych mebli i śmieci. W głębi widzisz drzwi – pokryte są dziesiątkami strasznie wyglądających, małych semeńskich amuletów. Twój cień pada na nie niczym zły omen.

„Ostrzegałam! Uwalnia pan siły wykraczające poza pańskie zrozumienie!”

Widzisz pogrążone w półmroku pomieszczenie pełne zakurzonych mebli i śmieci. W głębi widzisz drzwi – pokryte są dziesiątkami strasznie wyglądających, małych klatek-amuletów. Twój cień pada na nie niczym zły omen.

Co jest takiego upiornego w tych zasłonkach?

Strzeż się tych tajemniczych ozdób z mrocznych wysp.

Wolę po prostu o tym nie myśleć...

Z mrocznych wysp? Co się tu dzieje?

Wiesz ty, co dzieje się na spowitych mgłą Wyspach Semeńskich? Nie słuchaj encyklopedii. Mieszkają tam szamani i dzikusy praktykujący nienaturalne mistyczne sztuki.

Tak, wyczułem to. Przerażające.

Czają się wśród tropikalnej szaroty w Semenine, rzucając na wszystkich dziwaczne czary! Zignoruj te zasłonki... albo przygotuj się na konsekwencje...

A więc Wydział Zdalnych Obserwatorów... istnieje naprawdę? Ja nim jestem. I sprostam swojemu zadaniu!

Zaraz. Co?

No, tak naprawdę... to to jakieś bzdury.

Bynajmniej! Wyczuwasz ich dziwaczne czary rzucane z mrocznych lasów, w których wiją się podstępnie. Nie wierzysz? To proszę bardzo, przejdź przez te zasłonki. Ponieś konsekwencje.

Na co czekamy? Mistyczne duchy, nienaturalne emanacje... Nic, z czym nie poradziłby sobie paradetektyw. W drogę!

No dobrze... Jesteś jednym z wtajemniczonych. W takim razie nie krępuj się i grzeb przy tych zasłonkach. Ale robisz to na własną odpowiedzialność.

Zapominasz się.

Czy ty zdajesz sobie sprawę, co tam jest? Na spowitych mgłą wyspach Ile du Fantôme, w Semenine? Upiorni pigmeje i dzicy szamani praktykujący nienaturalny mistycyzm?

Przyjrzyj się dziwnej, przypominającej klatkę ozdobie.

Widzisz coś w rodzaju amuletu. Nieregularny w kształcie wielościan złożony z kości, patyków i słomy. Ze środka spogląda na ciebie pustymi oczodołami odrażający rybi łeb.

Sądząc po wyglądzie, to tradycyjny semeński talizman mający chronić przed pechem, koszmarami, klątwami i innymi nadnaturalnymi utrapieniami.

A kim są Semenowie?

Mieszkańcy Ile du Fantôme, Wysp Semenine na południu. Nie słuchaj, co mówi ci wewnętrzne imperium – to piękne miejsce o bogatej i wyjątkowej kulturze...

Pomijając podejrzliwe poszturchiwanie, niewiele możesz obecnie zrobić z rybim amuletem. Zasłonki przed tobą pozostają zaciągnięte.

To mieszkańcy Ile du Fantôme, Wysp Semenine. To na południu...

(Otwórz zasłonki).

Twoja ręka sięga już ku zasłonkom, kiedy ponownie słyszysz przerażony krzyk właścicielki sklepu:

„Proszę tego nie dotykać! Mówiłam, że klienci nie mają wstępu do tego pomieszczenia!” – jej dłoń zacisnęła się wokół wisiorka – jej palce bawią się nerwowo talizmanem.

„Parapsychologicznie rzecz biorąc, będzie po nas, jeśli otworzy pan te zasłony. Nie zamierzam brać odpowiedzialności za konsekwencje tego czynu! To zbyt niebezpieczne!”

Odwraca wzrok, mamrocząc: „Czemu wszyscy wciąż grzebią przy tych zasłonach, czemu nie mogą kupować książek, jak normalni ludzie...?”

„Ale wyczuwam, jak to miejsce mnie wzywa. Muszę sprawdzić, co jest za tą granicą!”

„Naprawdę?!” – znowu łapie swój wisiorek wyraźnie wstrząśnięta. „Boże, tym bardziej lepiej nie ruszać tych zasłon... Proszę od nich odejść!”

„Dobrze, zastanowię się nad tym przez chwilę...” (Kontynuuj).

„Dziękuję!” – sprzedawczyni oddycha z ulgą. „Porozmawiajmy o tym najpierw, dobrze? Nie ma powodu, aby zapuszczał się pan w nieznane...”

Co ty, chłopie, tchórzysz? Pomyśl, jakie wspaniałe przygody czekają na nas po drugiej stronie!

Rozmowa to zawsze dobra rzecz. Idź, dowiedz się, co ma do powiedzenia.