Rozmowa · Lornetka na monety

Lornetka na monety skierowana jest na południe. Według instrukcji należy wrzucić do środka dwadzieścia pięć centymów i pociągnąć za rączkę, patrząc przez soczewki, po czym użyć pokrętła, by w razie potrzeby dopasować ostrość.

Wrzuć monetę.

Twoje pieniądze znikają w szczelinie. Brzęknięcie, szczęk metalu...

Pociągnij za rączkę i spójrz przez lornetkę.

Zasłonki się odsuwają. Nachylasz się, aby przyjrzeć się panoramie. Składa się z rozmytych niebieskich i zielonych plam. Pośrodku migotania rysuje się niczym duch jakiś szarobury kształt.

Użyj pokrętła, aby dopasować ostrość.

Soczewki przesuwają się, zmieniając ducha w wysepkę pośrodku zatoki. Wśród ruin widnieje stworzona przez człowieka struktura: to na poły zatopiony fort. Betonem, z którego powstał, niemal całkowicie zawładnęła już natura.

Wygląda, jakby porzucono go już dość dawno temu – z wieży przeciwlotniczej pozostała tylko przypominająca zgniły ząb resztka. Wyrasta z niej samotna brzoza.

Zimowy wiatr zerwał z niej wszystkie liście...

[Odejdź].

Czy strzał mógł paść stamtąd? A potem przebić się przez okno na piętrze Whirling-in-Rags?

„Potrafisz to stwierdzić? Z tak dużej odległości? Nie sądzę, aby to było możliwe”.

Ma rację. Szczegóły są rozmyte, widok zasłania para wodna, a wysepkę smagają fale...

Nie sposób stwierdzić z tej odległości. Szczegóły są rozmyte, widok zasłania para wodna, a wysepkę smagają fale...

„Trzymaj się tam, malutka”.

Mała, dzielna brzoza zdaje się odmachiwać ci na wietrze.

„Są tam ruiny jakiegoś budynku...”

„Naprawdę? Mam za słaby wzrok, aby je stąd dostrzec...” – porucznik zdejmuje swoje okulary i przeciera ich szkła.

„Co atrakcja turystyczna robi... tutaj?”

„W 49. prowadzono tu prace rewitalizacyjne. Studio projektowe próbowało przywrócić Martinaise przedwojenną chwałę” – porucznik rozgląda się wokoło i dodaje: „Zmiany się nie przyjęły”.

„Co się stało?”

„Udało im się zainstalować uliczne lampy i posąg na tym skrzyżowaniu. Później coś poszło nie tak” – mówi, po czym kontynuuje ciszej: „Podejrzewam, że tym czymś był Evrart Claire – przywódca Związku. Pozbył się ich siłą. Tak się tu zazwyczaj układają sprawy”.

„Nie możemy... czegoś z tym zrobić?”

„Trzeba było zrobić coś ze Związkiem dziesięć lat temu. Teraz jest już na to za późno, oficerze”.

„Czadowo. Lubię przestępczość zorganizowaną. Taka jest najlepsza”.

„Dziwne. Mógłbym przysiąc, że jesteś funkcjonariuszem policji...”

Nic nie mów.

Porucznik poprawia kołnierz swojej kurtki. Na zewnątrz jest rześko.

[Odejdź].

Po co umieszczać atrakcję turystyczną pośrodku takiej biedy?