Rozmowa · Sztanga

Sztanga czeka cierpliwie na podłodze niczym pies na swojego pana.

Czy to znajome, bo jestem ciężarowcem?

Nie, nie o to chodzi... To ten zapach sparciałej gumy, pisk trampek na podłodze, twoje stłuczone kolano na macie. I gwizdek... Po chwili uczucie znika.

To tylko wspomnienie.

Wspomnienie z innego życia. Kiedy byłeś młody i wysportowany.

[Odejdź].

„Popatrz, Kim, to pułapka. Na sztandze nie ma zacisków”.

„Masz rację, obciążenia mogą spaść z gryfu. Lepiej tego nie dotykać”.

„Jakim trzeba być dupkiem, żeby zdjąć same zaciski? To powinno być przestępstwo”.

„To byłoby złamanie przepisów bezpieczeństwa EPIS-u, gdyby ta siłownia nadal działała. Ale nie działa. Nikt nie powinien się tu właściwie kręcić”.

„W sumie to w dupie mam takie zagrożenia”.

„Nikogo to nie obchodzi, do chwili aż przygniecie go obciążenie na ławce”.

Podnieś sztangę.

Znajdując w sobie nieludzkie wręcz siły, unosisz sztangę w powietrze. Bicepsy ci drżą, ty jednak jesteś niczym wariat. To dziecinna zabawka!

„O tak”.

Kiedy rzucasz sztangą na ziemię, czujesz falę miłej satysfakcji. Przez moment odnosisz wrażenie, że wystarczy ci sił na wszystko, co kiedykolwiek sobie postanowisz.

Hej, ale przecież wciąż jesteś w domu duchów... Co, jeśli ktoś to usłyszał? Co, jeśli ktoś wie, że tu jesteś?!

„Dobra technika” – chwali cię porucznik, kiwając głową z uznaniem.

„Jestem prawdziwym mistrzem!”

(Nic nie mów, ciesz się uczuciem).

Udaje ci się unieść sztangę z ziemi, wydaje się jednak chwiejna i niebezpieczna, ty zaś masz ręce mokre od potu. Okazuje się, że żadna z ciebie bestia, a po prostu podstarzały facet bez kondycji.

Widzisz, widzisz? To miejsce jest przeklęte!

Zawiodło cię nawet własne ciało. Cud, że nie zrobiłeś sobie krzywdy.

Może wyważenie tych drzwi na zapleczu nie było wcale takim dobrym pomysłem...

Nic nie mów.

„Też nigdy nie przepadałem za podnoszeniem ciężarów” – stwierdza porucznik, który najwyraźniej próbuje być delikatny.

„Mam na myśli siłownię na komisariacie. Wolę bieganie. Oczyszcza umysł...” – porucznik odchodzi od sztangi, abyś mógł dojść do siebie w spokoju.

„Pierdol się, ty głupia sztango!”

„Dobra tam, podnoszenie ciężarów i tak jest dla ludzi nie do końca sprawnych umysłowo”.

„Też nigdy za tym nie przepadałem” – stwierdza porucznik, który najwyraźniej próbuje być delikatny.

„Chyba nie jestem w formie. A może po prostu miałem śliskie dłonie...”

„Porządne rękawice do podnoszenia ciężarów na pewno zapewniłyby lepszy chwyt” – zgadza się z tobą porucznik.

„Porządne rękawice z pewnością ułatwiłyby sprawę” – zgadza się z tobą porucznik.

Na ziemi leży sztanga. Kolory obciążeń wyblakły z upływem czasu.

60 kilogramów. Twoje tricepsy spinają się na widok tych ciężarów. Pokaż światu, z jaką bestią ma do czynienia. Unieś je.

Na sztandze nie ma zacisków. To niebezpieczne.

Czemu wydaje ci się to takie znajome?

Kiedy rzucasz sztangą na ziemię, czujesz falę miłej satysfakcji. Przez moment odnosisz wrażenie, że wystarczy ci sił na wszystko, co kiedykolwiek sobie postanowisz.