Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Mam dobre wieści” – porucznik uśmiecha się. „Zająłem się ciałem. Myśl o tym, że rozkłada się w moim powozie, nie dałaby mi zmrużyć oka”.

„Nie wiem, czy byłem gotowy się już z nim pożegnać...”

„Cóż, zajmuje się nim teraz koroner. My mamy inne sprawy na głowie”.

No trudno. Zgarniemy te pancerne buty w innym życiu.

Chciałby w gruncie rzeczy, żebyś docenił jego pracę, ale przegapiłeś już na to okazję.

Wskazuje drzwi stołówki. „Wreszcie pojawiły się mięśniaki Związku – i chyba są w bojowym nastroju. Musimy z nimi pomówić”.

Nawet nie zauważa skradzionych butów, które masz na sobie. Dla niego nie istnieją. Będziesz musiał sam o nich wspomnieć później. Jeśli się ośmielisz.

„To są ci ludzie, o których powiedział nam wczoraj Garte?”

„Zupełnie zapomniałem” – zagląda do swoich notatek. „Wybacz, kiepsko spałem. Wygląda na to, że to oni – są hałaśliwi i paskudni, czyli pasują do opisu kierownika”.

„O jeden luźny wątek, którym musimy się martwić, mniej – zastąpiony nowym dużym problemem” – wykreśla coś w swoich notatkach.

„Czemu musimy z nimi rozmawiać?”

„To najwyraźniej te siły porządkowe Związku, o których wspominał nam Evrart. Te, które powiesiły naszą ofiarę”.

„Oczywiście nie możemy być tego pewni – Evrart mógł nas okłamać. Na pewno ma własne cele. Tak czy inaczej, musimy ich przesłuchać. I to nie będzie łatwe”.

„Wszystko wskazuje na Związek Robotników Portowych: pasek, na którym go powieszono, sytuacja w Martinaise, moje wstępne informacje...”

„Oczywiście to wszystko może być nic niewarte. Ale i tak musimy z nimi pomówić – i to nie będzie łatwe”.

„Wszystko wskazuje na Związek Robotników Portowych: ślady w błocie, sytuacja w Martinaise, moje wstępne informacje...”

„Wiele wskazuje na Związek Robotników Portowych: sytuacja w Martinaise, moje wstępne informacje. Hmm, właściwie...”

„...nie ma tego wiele. Wczoraj powinniśmy byli bardziej przyłożyć się do śledztwa. Ale i tak musimy z nimi pomówić. I to nie będzie łatwe”.

„Jak to w bojowym nastroju?”

„Mam na myśli, że są nieobliczalni. Mieszkańcy Martinaise nie są zachwyceni obecnością MOR-u. Wolą, aby porządku pilnował tu Związek – czyli ci ludzie...”

„Faceci pijący piwo na śniadanie. To bez wątpienia chłopaki Hardiego, o których wspominał nam Evrart – ci, którzy utrzymują pokój w tej okolicy”.

„A ten wielki” – porucznik mruży oczy, przyglądając się uważnie mężczyźnie w stołówce – „musi być Hardiem we własnej osobie...”

„Faceci pijący piwo na śniadanie? Słyszałem pogłoski o zbrojnym skrzydle Związku zwanym chłopakami Hardiego, które zajmuje się utrzymywaniem porządku. Zdaje się, że to oni”.

„Strasznie ich dużo. Może powinniśmy wezwać posiłki?”

„To spowodowałoby tylko eskalację napięcia. Żaden kapitan nie wydałby takiego rozkazu. Rozwiązanie sprawy morderstwa nie jest warte wybuchu konfliktu między MOR-em a Związkiem Débardeurów”.

„Nawet śmierć dwóch detektywów może nie być tego warta. Więc zachowajmy zimną krew, dobrze?”

Nie przesadza, wspominając o tym śmiertelnym zagrożeniu. Po prostu spokojnie przyjmuje je do wiadomości. Twoje pięści się zaciskają, a puls nieprzyjemnie wzrasta.

„No to już”. [Odejdź].

„Jeszcze jedna rzecz, zanim zaczniemy...” – znowu rzuca okiem na salę. „Nie musimy rozmawiać z nimi już teraz. Możemy po prostu przejść obok nich i zająć się swoimi sprawami”.

Tak. To władczy akt. Rozmyślnie skupić się najpierw na czym innym.

Tak. Zagrywka uliczna – przejdź po prostu obok, zrób to na swoich zasadach.

Ale... nie jesteś ciekaw, co mają do powiedzenia w sprawie morderstwa?

„Nigdzie im się nie śpieszy – są przekonani, że to miejsce należy do nich... W każdym razie, zostawiam wybór tobie. Będę zadowolony niezależnie od podjętej przez ciebie decyzji”.

„Cóż, zajmuje się nim teraz koroner. My mamy inne sprawy na głowie”.

„Świetnie, dziękuję”.

„Cieszę się, że już go nie ma. Mamy inne sprawy na głowie”.

No trudno. Zgarniemy te pancerne buty w innym życiu.

Przez porucznika przemawia skromność – musiał wstać przed świtem, żeby to zrobić. I jest całkiem z siebie zadowolony, że tak skutecznie zajął się tak nieprzyjemną sprawą.

„Cieszę się, że już go nie ma. Mamy inne sprawy na głowie”.

„Wygląda na to, że możemy przystąpić do pracy od ręki. Pojawiły się mięśniaki Związku” – wskazuje drzwi stołówki. „Chyba są w bojowym nastroju. Powinniśmy z nimi pomówić”.

„Wygląda na to, że możemy przystąpić do pracy od ręki. Pojawiły się mięśniaki Związku” – wskazuje drzwi stołówki. „Chyba są w bojowym nastroju. Powinniśmy z nimi pomówić”.

„I jeszcze jedno...” – zaczyna, zaciągając czarny plastik na twarz denata, po czym przenosi wzrok na ciebie. „To była bardzo dobra robota, detektywie”.