Rozmowa · Półmroczność

Zadrżyj. NADSZEDŁ CZAS. τὰ ὅλα.

Zaraz, zaraz. Kiedy to odliczanie się niby zaczęło?

W poniedziałek rano. W chwili, kiedy przybyłeś do tej rzeczywistości. Jesteś pierwszym pęknięciem na niewzruszonej dotąd twarzy boga. I będziesz się rozprzestrzeniał.

Tak... To chyba jeszcze nie ten czas. Może później. [Odejdź].

Nie. Nie możesz odejść. Na liczniku nie pokazało się jeszcze XERO.

τὰ ὅλα? Co to jest?

οῦ λόγου δ' ἐόντος ξυνοῦ ζώουσιν οἱ πολλοὶ ὡς ἰδίαν ἔχοντες φρόνησιν.

Czas na co?

Czas na POKAZ. Na τὰ ὅλα. Święty czas strachu i rozpadu. Oto zaczęło się odliczanie. Wszystko się zawali. Wszystko rozsypie się w proch. Świat obróci się w pojedyncze ziarenko mroku. Wszelkie dźwięki ucichną. Wszelkie życie zakrzyknie.

To przez to moje godne szaleńca głoszenie końca świata, prawda? (Przejdź dalej).

Tak. Wygłosiłeś słowa παλίντροπος i rodów Perykarnasu. Przedmioty, ludzie... nawet SŁOWA zadrżą i przez kolejne lata utracą swoje znaczenie. Dlatego właśnie oznaczyłeś sam siebie.

Trochę się... boję.

I słusznie. Wyspa świata rozpada się pod twoimi stopami, w oddali zaś... παλίντροπος.

A może – tak tylko sobie rozmyślam – to wszystko trochę przez kaca?

Yyy. Tak, myślę, że czymkolwiek jest παλίντροπος, nie jest raczej dla mnie. To był błąd. (Nie wchodź w to).

Dobrze, tak. Może to faktycznie myśli zrodzone z kaca. Albo jakiś żart, który urządzasz sam sobie, żeby odwrócić swoją uwagę od sprawy...

Faktycznie mam wrażenie, że świat może się niedługo skończyć. (Wejdź w to).

Twarz kobiety rozpada się. Stado zostanie wysłane na rzeź. Wszyscy obrócimy się w pył.

Mogę mieć pewność, że to nie żart albo jakiś mechanizm obronny?

To zdecydowanie również mechanizm obronny.