Rozmowa · Pułapka: Kraniec

Tylko martwa i umierająca szarańcza. I powolne kołysanie się okolicznych trzcin.

„Zaczyna mi być... trochę żal tych maluchów”.

„Może mimo wszystko coś tu przyciągną?”

„Tak. Kota albo następnego nastoletniego psychopatę”.

[Odejdź].

Przerwij i po prostu stój.

Trzciny szepczą wokół przypominającej grobowiec pułapki, jakby nagle zdjął je strach.

Porucznik podąża wzrokiem za twoim spojrzeniem i wpatruje się w trzciny, piasek i znajdującą się dalej wodę. Po chwili spogląda wyczekująco na ciebie.

Biedactwa...

Wszystkie pułapki są już zaopatrzone. I wciąż nie widać nigdzie straszyka. Wróć do Morella i daj mu znać.

[Odejdź].

Trzcina kołysze się wokół pustej pułapki w powolnym tańcu. Siatka mechanizmu drży. Nie słychać żadnych owadów ani nie widać ruchu.

Wypuść szarańczę do pustej pułapki.

Otępiała wskutek transportu szarańcza powoli zaczyna przystosowywać się do nowego otoczenia.

Nie będzie miała raczej możliwości się tam wygodnie umościć.

„Dobrze. To mamy już z głowy. Kiedy będziemy mogli zabrać się znowu za naszą nadciągająca apokalipsę związaną ze sprawą morderstwa?”

Powstrzymuje cię. „Nie odpowiadaj. To było retoryczne pytanie”.

Nie chce tego robić, ale jeśli chcesz odstawiać jeszcze jakieś kryptozoologiczne kombinacje, to musi doprowadzić do wznowienia śledztwa. Lepiej, żeby tym razem coś się znalazło...

[Odejdź].

Szarańcza nie ma się najlepiej, ale wciąż tam jest. To nie jest ta pusta pułapka. Tamto musiała być jakaś inna.

[Odejdź].

Nie masz na razie nic innego do zrobienia z pułapkami. Wszystkie po prostu leżą, zbierając kurz i deszczówkę.

Sprawdziłeś już wszystkie pułapki. Nic innego nie zdołasz z nimi zrobić. Kryptozoolodzy czekają na twój meldunek.

Nic się w tej pułapce nie zmieniło. Musisz sprawdzić pozostałe.

Chwilę ci to zajmuje, lecz w końcu dostrzegasz ostatnią pułapkę Morella. Ta jest szczególnie dobrze osłonięta przez trzciny...

[Odejdź].

Sięgnij ku pułapce.

Pułapka wydaje się lekka – i milcząca – kiedy ją podnosisz. Coś tu jest nie tak...

Przyjrzyj się dokładniej.

Nie ma szarańczy!

Straszyka też nie ma. Ale...

(Krzyknij natychmiast). „Pusta!”

Twój głos odbija się echem po wybrzeżu niesiony powiewem zimnego wiatru.

Przyjrzyj się jeszcze uważniej.

Porucznik przygląda się pułapce razem z tobą. „Przynęta na coś zadziałała. Ale nie oznacza to, że był to trzcinowy potwór. Chyba że widzisz jakiegoś w środku? Ja widzę tylko pustą pułapkę...”

Siatka jest nieco naruszona – bardziej niż w innych pułapkach. Jakby ktoś ją podniósł i nią potrząsnął, po czym upuścił ją z powrotem na ziemię.

„Masz rację. Ta kryptonauka to jakaś głupota”.

„Dobrze już, dobrze. Powinniśmy okazać uprzejmość i powiadomić kryptozoologów, że jedna z ich pułapek była pusta, ale jak już to zrobimy, wracamy do naszych obowiązków”.

Zimny powiew osusza ci twarz. Spoglądasz na przyciągający cię mroczny cień odległego budynku Felda. Co za dziwne uczucie... Czy kiedy to się skończy, powinieneś spytać wiatr ponownie?

„Mam przeczucie, że ktoś – lub coś – grzebał przy tej pułapce”.

Zaciska usta. „Być może nasi kryptozoolodzy mają konkurencję w postaci prawdziwego entomologa? Albo ktoś ich sabotuje? Mógłbym zaprezentować więcej hipotez, ale wyglądałoby to, jakbym zajmował się tą sprawą – a nie zajmuję się nią”.

„Ale co jeśli to był straszyk? Co jeśli je zjadł i się wydostał?”

„Jasne” – nie wygląda, jakby myślał, że masz rację. „Tak czy inaczej, powinni się tym teraz zająć kryptozoolodzy” – stwierdza, po czym dodaje dla jasności: „My nie jesteśmy kryptozoologami – jesteśmy glinami”.

„Tak, to raczej nie był straszyk, ale mimo wszystko Morell powinien wiedzieć”.

„Tak jakby obiecaliśmy im, że ich powiadomimy, prawda...?” – zdaje się, że tego żałuje.

„Masz rację. Ale mimo to muszę powiedzieć o tym kryptozoologom”.

„W porządku. Ale później wracamy do naszych obowiązków. Przeprowadziliśmy gruntowny przegląd wybrzeża – dalsze bieganie bez celu nie jest już przydatne”.

Trzciny dalej syczą wokół ciebie, kiedy odstawiasz pustą pułapkę na ziemię. Czas skonsultować się z zawodowcami – Morellem i Leną.

Nic. Ani śladu i po szarańczy, i po insulindiańskim straszyku. Co się stało?

W tej pułapce też jest tylko szarańcza. Żadnych kryptozoologicznych potworności.

„Pusta jak wszystkie...” – stwierdza, dysząc. „Jeszcze jedna i wystarczy...” – jego twarz jest zaczerwieniona od zimnego morskiego powietrza. Kuca, aby złapać oddech.

„Szkoda, że go tu nie było...”

„Ja tylko...” – robi wydech. „Cieszę się, że nie znaleźliśmy w jednej z tych pułapek jakiegoś biednego kota”.

Nic nie mów, odstaw po prostu pułapkę.

Porucznik rozprostowuje plecy.

„Muszę podkreślić, że nie spodziewam się znaleźć w tej pułapce jakiejkolwiek kryptozoologicznej istoty”.

„Oczywiście. Odnotowane” – patrzy na ciebie sceptycznie, gdy umieszczasz pułapkę z powrotem w trzcinach.

„Męczy cię to już?”

„Nie, nie. Wszystko w porządku. Nie chciałem narzekać, po prostu...” – brakuje mu tchu. Na tym kończy się jego wypowiedź.

W tej pułapce też jest pełno spanikowanej szarańczy. Ani śladu kryptozoologicznych stworzeń.