Rozmowa · Popiersie Krasa Mazowa

Gipsowe popiersie przedstawia mężczyznę w średnim wieku o imponujących bokobrodach. Na cokole widnieje jego imię: Kras Mazow.

Szczerze mówiąc, to jednak trochę wygląda jak ty.

„Kim, musisz przyznać, że ten Kras Mazow jest uderzająco podobny do mnie”.

„Chwila... To dlatego się tu włamałeś? Żeby sprawdzić, czy jesteś Krasem Mazowem?”

„Muszę brać pod uwagę i badać wszystkie możliwości”.

„Z tym że Kras Mazow nie żyje. I to od 50 lat”.

„No ale zrób mi na chwilę tę przyjemność. Nie widzisz podobieństwa?”

„No cóż... Wygląda na to, że łączy was zamiłowanie do bokobrodów. Ale zdaje się, że stary Kras pił znacznie mniej od ciebie”.

„Tak, mam problem. Z alkoholem”.

„To prawda, ale nie o to chodzi. On po prostu nie wygląda jak ty”.

„Może to popiersie to jego wizerunek z czasów, zanim zaczął pić”.

„W porządku” – stwierdza porucznik, przyglądając się uważniej popiersiu. „W takim razie poszukajmy charakterystycznych cech...”

Przykłada palec do jasnej plamki zdobiącej kość policzkową popiersia. „Czy Kras nie miał tutaj znamienia? Też takie masz?”

„Nie wiem. Nie widzę swojej twarzy”.

„No dobrze. Ale jest jeszcze coś – Kras Mazow wygląda jak Samarczyk, a ty nie”.

„Nie, nie wygląda”.

„Wygląda. Przyjrzyj się jego oczom. Czy jego matka nie była samarską imigrantką?”

„Masz rację. To zdecydowanie coś, co nas nie łączy”.

„Świetnie, czyli nie jesteś Mazowem”.

„Może i nie wyglądam jak on, ale w głębi serca to wiem. Kras Mazow, oto ja”.

Porucznik zamyka oczy. „W porządku, wygrałeś. Bądź sobie Krasem Mazowem, nic mi do tego...”

Otwiera oczy i przechyla głowę na bok w cichym zamyśleniu. „Dlaczego tak strasznie ci zależy na udowodnieniu, że jesteś Krasem Mazowem?”

„Bo tak naprawdę chciał on stabilności i stopniowego rozwoju. Dokładnie jak ja”.

„Zdaje mi się, że z kimś go mylisz, ale...” – porucznik wzdycha. „Niech ci będzie”.

„Bo wierzę, że potężne narodowe państwo to jedyne, co może ochronić klasę robotniczą przed podludźmi”.

„Bo jestem komunardem”.

„W porządku, Kras. Walczyłeś podczas rewolucji i w ogóle” – stwierdza porucznik. „Niech ci będzie”.

„Bo ewidentnie był gangsterem i napadającym na banki rabusiem, który chciał zagarnąć całą forsę świata. To ja”.

„Nie jestem pewien, to kwestia jakiejś mojej intuicji. A ja swojej intuicji ufam”.

„W porządku, Kras” – stwierdza porucznik. „Niech ci będzie”.

„Masz rację, naprawdę nim nie jestem”.

„Klamka zapadła – nie jesteś najsłynniejszym filozofem nowożytności” – porucznik kiwa głową i odwraca się, aby przyjrzeć się fotografii wiszącej na drugiej ścianie.

„Też mam w sobie samarską krew”.

„Na pewno nie mam żadnego znamienia na lewym policzku”.

„W takim razie wyjaśniło się” – stwierdza porucznik, prostując plecy. „Nie jesteś Krasem Mazowem”.

„Nie, nic się nie wyjaśniło. Nadal mogę być Krasem Mazowem. To tylko znamię”.

„Skąd wiesz? To popiersie i tak pewnie jest uromantycznioną wizją”.

„Masz rację, to głupie. Nie jestem Krasem Mazowem”.

Porucznik nawet nie komentuje twoich słów.

„Nie twierdzę, że to ja jestem Krasem Mazowem. Po prostu mówię, że jesteśmy podobni”.

„Oczywiście”.

„Nie, to czysty zbieg okoliczności”.

„Oczywiście”.

„Ojciec Mazow, bohater klasy robotniczej!” (Zasalutuj popiersiu).

„Osoba, która tu mieszka, na pewno podziela twój entuzjazm” – stwierdza porucznik, przyglądając się wiszącym na ścianie fotografiom rewolucjonistów.

„Nie ma już zbyt wielu komunistów – rewolucja zrobiła swoje. Ale zdaje się, że młodzież podtrzymuje ideologię przy życiu”.

„Kras Mazow był seksualnym dewiantem. Prawdopodobnie zoofilem”.

Porucznik unosi brew.

„Zgadza się”. (Kiwnij głową). „Odrażające”.

„Dziękuję ci za podzielenie się tą wspaniałą opinią na temat ludzkiej seksualności” – stwierdza porucznik i udaje, że czyta leżącą na stole otwartą książkę.

„Nienawidzę zboczeńców”.

„Kim, kim jest ten cały Kras Mazow?”

„Jest uznawany za ojca naukowego komunizmu zwanego też mazowizmem. Jego teorie dotyczące historii gospodarczej miały duży wpływ na Rewolucję Świtu Stulecia – niektórzy twierdzą nawet, że ją zapoczątkowały”.

[Odejdź].

„Ktokolwiek tu mieszka, musi nauczyć się faktycznych zasad ekonomii”.

„Podejrzewam, że właśnie tym zajmuje się ta osoba” – stwierdza porucznik, przyglądając się leżącym na stole książkom poświęconym ekonomii.

„Kras Mazow to masowy morderca. Nie ma nic czadowego w trzymaniu jego popiersia na szafce nocnej”.

„To była kontrowersyjna postać. Lokator tego mieszkania zdaje się go lubić...” – stwierdza porucznik, przyglądając się wiszącym na ścianie fotografiom rewolucjonistów.

„Czemu lokator tego mieszkania ma w swojej sypialni popiersie Krasa Mazowa?”

„Biała gwiazda... fotografie na ścianie... Mam wrażenie, że włamaliśmy się do mieszkania młodego komunarda”. Rozgląda się, po czym mamrocze do siebie: „Świetnie się składa”.