Rozmowa · Ojciec Cuna

Cisza... Jedyne, co wydobywa się ze śpiącego ciała, to ciepło.

Nie byłby zbyt zadowolony na wieść, że ukradłeś jego towar. To była ostatnia rzecz, jaka pozwalała mu funkcjonować.

„Hej, naprawdę jesteś ojcem Cuna?”

Okno nie przepuszcza zbyt wiele światła, ale wszystko wskazuje na to, że masz rację. W zmierzwionej i brudnej grzywie mężczyzny widać znajome rude tony. Nawet włosy na jego piersi są miedziane.

Nie zapomnij o jego twarzy: zapuchnięte, czerwone policzki, nos jak kartofel... Wygląda jak Cuno po 30 latach nadużywania alkoholu, gdyby poza ćpaniem pił.

Widok, jaki masz teraz przed sobą, jest zapewne przyczyną, dla której tego nie robi.

Wciąż jest tu wiele rzeczy mogących budzić lęk. Tyle że innego typu, niż się spodziewałeś.

„Nie wygląda na to, żebyś miał komuś spuścić rychłe manto, chłopaczku”.

Brak odpowiedzi. Z mroku wpatruje się w ciebie para na wpół otwartych wyłupiastych oczu, pustych i nieruchomych. Od razu widać, że ich właściciel jest nieprzytomny.

Nocna niedomykalność powiek. Prawdopodobieństwo zaśnięcia z częściowo otwartymi powiekami wzrasta po zażyciu stymulantów i wypiciu dużej ilości alkoholu.

Na wpół otwarte oczy sprawiają, że wygląda jak trup. Ale on wciąż jest tam, w tym ciele. I nie bawi się zbyt dobrze.

Nagle mężczyzna zaczyna warczeć. Z jego ust wydobywają się trzy słowa, którym towarzyszy mocny odór alkoholu: „Jebane... kipty... p***ły...”

Gdzieś tuż za zasięgiem słuchu szklana butelka rozpryskuje się z brzękiem. Męski głos krzyczy: „jebane gówniarze!”. Potem rozlega się pisk trącej o asfalt podeszwy trampka, a zaraz później jakaś dziewczyna woła „dostał!”. Powietrze rozdziera boleśnie wręcz przenikliwy śmiech...

„Nie chce mi się w to wierzyć, ojciec Cuna nie może być przegrańcem! To musi być kto inny”.

„Spodziewałem się czegoś... straszniejszego”.

Nie zapomnij o jego twarzy: zapuchnięte, czerwone policzki, nos jak kartofel... Wygląda jak Cuno po 30 latach nadużywania alkoholu i innych substancji.

Stos ubrań na łóżku. Poplamiona kurtka, jakieś ręczniki i kołdra. A nawet kilka skarpet.

W ciemności wygląda to jak gniazdo.

Powoli wyciągnij rękę.

Coś pod spodem oddycha.

To coś ma w dupie, że jesteś gliną! Cofnij tę rękę, bo umrzesz!

Nie jest jeszcze za późno, nikt nie będzie cię winił, jeśli się wycofasz. Nie musisz tego robić. Po prostu odejdź.

Jebać to. Odpadam. [Odejdź].

Dalej wyciągaj rękę w stronę sterty.

Twoja dłoń dotyka tłustej, pokrytej dziurami po papierosach i ketchupem kołdry. Słyszysz warknięcie. Pod spodem coś żyje.

Jest pogrążone w jakimś głębokim cierpieniu.

Odciągnij koc.

Widzisz 60-letniego mężczyznę z nadwagą i czerwoną twarzą, który stracił przytomność po spożyciu dużej ilości alkoholu. I bóg jeden wie czego jeszcze. Z jego ust wydobywa się smród fekaliów.

Nie musisz go załatwiać. Sam się załatwił.

W takim razie nie ma tu czego szukać. [Odejdź].

„Chwila, poruczniku. Spójrz na tę stertę ubrań”.

„Mhm...” – porucznik zakrył nos.