Rozmowa · Nie Wołaj Abigail

„Nie wołaj... nie wołaj jej...” – mówi przez sen pijany mężczyzna. Ślina skapuje mu z lewej strony ust na klapę marynarki.

Daj mu odespać. [Odejdź].

Nie da się wybudzić go z tego stuporu. Jego umysł jest gdzieś indziej.

„Hej, pobudka!”

„Nie wołaj Abigail” – pijany mężczyzna spogląda na ciebie swoimi smutnymi, zapuchniętymi oczami.

„Ejże. Prowadzę ważne, oficjalne śledztwo. Żądam odpowiedzi na swoje pytania”.

„Nic nie wskórasz, krzycząc na pijaków” – wtrąca się porucznik. „On ledwo kontaktuje”.

Pijak dostaje ataku paskudnego, rzężącego kaszlu.

Nie brzmi to ani trochę, jakby wszystko było z nim dobrze.

„Nie... Nie...” – zająkuje się mężczyzna. „Nie wołaj...” Jego głowa powoli opada na bok i pijak traci przytomność z językiem wystającym z ust.

„I tak były niewielkie szanse, że okazałby się przydatnym świadkiem...”

„Ktoś ty? Jak się nazywasz?”

Jego oczy poruszają się chaotycznie, a spojrzenie jest zamglone i nieostre. „Nie wołaj Abigail” – prosi.

[Odejdź].

„Nie... wołaj Abigail...” – skomle cicho, a jego głos stopniowo cichnie.

„Widziałeś może ostatnio w okolicy jakieś kobiety?”

„Abigail?” – pyta raźniejszym głosem, po czym wydaje z siebie nieskładny bełkot. „Abigail, gdzie jesteś?”

„Czemu mam nie wołać Abigail?”

Prycha, po czym daje znać, żebyś przysunął się bliżej.

Nie nachylaj się.

Macha dłonią, jakby cię odganiał, mamrocząc coś przy tym niezrozumiale.

Nachyl się.

Jego oddech cuchnie ostro jak toksyczne bagno, gdy szepcze do ciebie: „Nie wołaj Abigail. Nie wołaj Abigail!” – następnie wykonuje dłonią gest, jakby cię odganiał.

„Opowiedz mi o swoich kumplach”. (Wskaż pozostałych).

Wpatruje się w ciebie. „Nie waż się jej wołać, słyszysz?!” – jego głos drży przy każdym słowie i staje się coraz słabszy. „Abigail” – kończy, jęcząc.

„Gdzie ja jestem? Co to za miejsce?”

Mężczyzna czka, po czym mamrocze coś niezrozumiałego.

„Nie wołaj Abigail” – mamrocze zarośnięty mężczyzna z zaczerwienionym nosem. Mruży oczy, jakby cię rozpoznawał, po czym odwraca głowę.

Ohydny odór pijanego mężczyzny jest nie tylko silny, ale i znajomy.

„Nie wołaj jej! Słyszysz? Nie wołaj Abigail...”

„Nie czuję się z tym komfortowo”. [Odejdź].

Drzemiący mężczyzna mamrocze coś niezrozumiałego.

„Będę wołał, kogo zechcę. Nie mów mi, co mam robić”.

„Abigail” – jęczy. „Nie... nie wołaj jej” – wymachuje palcem mniej więcej w twoim kierunku.

Nic z tego gościa nie wyciągniesz. Jest zbyt pijany.

Nie przyszłoby ci do głowy, że kiedyś coś takiego zobaczysz, ale ten facet jest nieco zbyt pijany.

„Kim jest Abigail?”

Wydaje z siebie obrzydliwe chrząknięcie, po czym mamrocze, wymachując palcem mniej więcej w twoim kierunku: „Yyy... Abigail... nie wołaj... kurwa... Abigail”.

Abigail to jego żona albo dziewczyna. Duża szansa, że nieżyjąca. Wołanie jej niczego nie poprawi ani nie pogorszy.

„Prawo to ja”.

Porucznik wzdycha. „Naprawdę nie musisz tego powtarzać... Poza tym on i tak cię nie zrozumie”.

„Abigail... Och, Abigail...” – mamrocze, próbując strzepnąć coś ze swoich bardzo brudnych spodni. Jego ruchy są powolne i niezdarne.

„No tak, zdaje się, że znalazłeś jedyną osobę, która nie wie, że jesteś prawem, biorąc pod uwagę, jak bardzo jest pijany”.