Rozmowa · Drzwi do lokalu nr 12

Odrapane drzwi zwisają dziwacznie na zawiasach, przytwierdzone do futryny łańcuchem. Ktoś przyczepił do nich nieopłacony rachunek za prąd z groźbą jego odcięcia. Adresatem jest pan Uuno de Ruyter.

Użyj nożyc na łańcuchu.

Ciach! I tyle z tego cholernego łańcucha. Ogniwa spadają na ziemię po drugiej stronie drzwi. Pokonałeś tytanowego wroga.

Nie daj się uśpić tej ciszy – bestia się gdzieś tam czai, gotowa rozerwać cię na strzępy stłuczoną butelką...

Porucznik wygląda na zaniepokojonego. „Wiem, że nie wybiję ci tego z głowy, ale czy możemy przynajmniej załatwić to szybko?”

Możesz już po prostu wejść...

Ciach! Nożyce rozcinają łańcuch jak papier. Ogniwa spadają na ziemię po drugiej stronie drzwi.

Jak jakiś pieprzony maniak odrywasz łańcuch od drzwi. Jego ogniwa rozsypują się na podłodze.

Jak jakiś pieprzony maniak odrywasz łańcuch od drzwi. Jego ogniwa rozsypują się na podłodze.

Nie jest to coś, co powinieneś próbować zrobić gołymi rękami. Zrobisz sobie tylko krzywdę.

Jak... Jak to możliwe?! Jak taki prosty łańcuch może naśmiewać się wręcz z twoich starań! Jesteś aż tak niezdarny? Nie rozumiem...

Powinno pójść łatwo, ale... to niewygodny kąt, okej? Drzwi nie otwierają się w zasadzie na tyle łatwo, żeby przecisnąć przez nie nożyce. Nie możesz użyć dźwigni, której potrzebujesz. W dodatku nożyce są tępe. NO I łańcuch jest... po prostu bardzo mocny, dobra? To nie twoja wina, że nie możesz go przeciąć!

Słyszysz szmer materiału – to broda porucznika ociera o kołnierzyk. Patrzy na ciebie i kręci z rozczarowaniem głową.

Porucznik uśmiecha się. „Problemy z łańcuchem, oficerze?”

„Hej, to nie moja wina! To ty masz gówniane nożyce”.

„Oczywiście, oficerze” – porucznik uśmiecha się uprzejmie. „To przyznane mi niedawno i zgodne z regulacjami MOR-u nożyce są problemem”.

Nie możesz na to pozwolić! Dalej, pokaż mu, na co cię NAPRAWDĘ stać!

„Powiem szczerze: nieszczególnie zręczne mam te swoje ręce”.

Porucznik unosi z zaskoczeniem brew. „No cóż... Na to wygląda”.

„To nie jest zwykły łańcuch... tylko tytanowy. Z najwyższej jakości tytanu, Kim”.

„Najwyższej jakości tytan?” – porucznik mruga. „Oczywiście. Drzwi w tym przybytku są wyposażone w wyjątkowo twarde i wyjątkowo drogie łańcuchy”.

Głupi łańcuch... No, spróbuj jeszcze raz. Nie damy się tak łatwo pokonać!

Zapukaj cicho.

Żadnej odpowiedzi.

Numer mieszkania odpadł od drzwi, pozostawiając po sobie lepki cień cyfry 1 i dopisaną markerem cyfrę 2.

Nic się nie dzieje?! To musi być pułapka. Na wszelki wypadek podnieśmy ci poziom adrenaliny.

Dobrze, że masz już te nożyce w dłoni! Pozostało ci tylko zrobić ciach-ciach!

Musisz wyposażyć się w nożyce do metalu, żeby tam wejść. Rozciachać ten metal!

Drzwi są zamknięte na łańcuch. Gdybyś tylko miał jakieś typowe policyjne urządzenie do ich rozcinania. Na przykład takie, które znajduje się na wyposażeniu powozów motorowych MOR-u...

„Chyba znaleźliśmy mieszkanie ojca Cuna”. (Wskaż na rachunek).

„Znaleźliśmy też nieopłacone rachunki za ostatnie trzy miesiące”.

[Odejdź].

Twój puls wzrasta, dłonie się pocą... Syrena amfetaminy wabi cię swoją pieśnią.

Klamka poluzowała się od gwałtownego, bezskutecznego szarpania. Farba na drzwiach odłazi od kopniaków. Wielu ludzi próbowało tu wejść. Nieraz i, jak się zdaje, bez powodzenia.

Porucznik kręci głową. „Nie powinniśmy byli tu przychodzić. Wracajmy do naszego śledztwa”.