Rozmowa · Seria „Człowiek z Hjelmdallu”

Na wystawie leży mnóstwo zniszczonych książek w miękkich okładkach, na których widnieje wyjątkowo muskularny barbarzyńca z mieczem. Niemal wszystkie ich tytuły zawierają w sobie słowo Hjelmdall.

To w stu procentach, całkowicie twój klimat. Znalazłeś odpowiednie książki.

„O rany, znowu Hjelmdall...”

Całe góry. Absurdalne ilości Hjelmdallu. Żałosna koszula Roya to nic w porównaniu z tym.

[Odejdź].

„Mogłaby mi pani coś powiedzieć o tych książkach z mięśniakiem?”

„Och, Człowiek z Hjelmdallu. Bardzo popularna seria powieści przygodowych” – spogląda na książkę z pewną pogardą. „To okropnie niemoralne i przepełnione przemocą książki”.

„Kim jest ten człowiek z Hjelmdallu?”

„To »bohater« ze skutych lodem północnych krain. Podróżuje do różnych miejsc i głównie zabija ludzi. Na serię składają się setki książek... które sprzedają się nad wyraz dobrze”.

To tania przygodowa seria osadzona w pseudomitologicznej krainie zwanej Hjelmdallem. Na isoli Katla nie ma tak naprawdę takiego miejsca.

„Czemu są takie popularne?”

„Krew i przemoc, skąpo odziane kobiety, bohaterskie narracje i wszystkie te mistyczne rzeczy, które napotyka. Przyciągają uwagę głównie tych, którym brak wyobraźni i lepszego zajęcia”.

„Nie brzmi to jak coś, czym mógłbym być zainteresowany”.

„Nareszcie ktoś rozsądny...” – stwierdza, bawiąc się swoim wisiorkiem. „Ale i tak zachęcam pana do kupienia egzemplarza. Jak mawiają, nie należy oceniać książki po okładce!”

„Jeśli nie zetknął się pan jeszcze z tą serią, to polecam »Hjelmdallermann: Człowiek z Hjelmdallu«. To jest podobno dobre wprowadzenie do tego cyklu”.

„Dobrze to brzmi. Od której powinienem zacząć?”

„A co za różnica? Wszystkie są takie same” – stwierdza, przewracając oczami, i zaczyna bawić się swoim wisiorkiem. „Ale – jak mawiają – klient ma zawsze rację”.

„Chcę kupić książkę o Hjelmdallermannie”.

„Och, tak – oczywiście” – stwierdza, zacierając ręce. „Kolejna udana sprzedaż”.

Zdobyłeś przedmiot, z którym można wejść w interakcję. Przyjrzyj mu się uważniej, przechodząc do zakładki INTERAKCJI w twoim EKWIPUNKU.

Czy któraś z tych książek zdaje się mnie wzywać?

Ukłucie gdzieś z tyłu głowy sprawia, że się wzdrygasz. Twoje oko zaczyna drgać w tiku.

Uch, co to jest?

Wyciągasz rękę ku książce z połyskliwą okładką, na której niezwykle muskularny, zakuty w łańcuchy Człowiek z Hjelmdallu klęczy przed wiodącymi ku tronowi schodami. Na szczycie siedzi kobieta, spoglądając z góry na mężczyznę.

Śmieje się z niego. Upokarza go.

Między tronem a Hjelmdallermannem płonie ogień – rzucany przez niego cień kobiecego nakrycia głowy przypomina diabelskie rogi. Tytuł książki brzmi „Człowiek z Hjelmdallu i diablica”.

Hmm, ale czy nie wszystkie kobiety to diablice?

Zwłaszcza te lubieżne, które ewidentnie nie mają na sobie nic poza pancernym bikini. Po jej brzuchu, klatce piersiowej i ramionach wije się ponadto jakaś dziwaczna wężojaszczurka.

To symbol podłości i grzechu.

Wystawa przed tobą ugina się pod stosami powieści z serii „Człowiek z Hjelmdallu”.

„Proszę pani, ta książka jest mizoginiczna. Jak może pani handlować takim ohydztwem?”

„Cała seria jest też rozczulająco rasistowska, jeśli mogę dodać”.

„Och, jestem tego świadoma” – stwierdza sprzedawczyni i natychmiast zaczyna przepraszać. „Treść tych książek nie reprezentuje naszych wartości. Ale księgarnia musi sprzedawać to, czego szukają jej klienci”.

Ciekawe.

Au!

Nic ciekawego. Tylko cisza i kosmiczne, bolesne promieniowanie tła.

Przyjrzyj się książkom na wystawie.

W oczach dwoją i troją ci się rzędy Hjelmdallermannów. Odczytujesz kilka tytułów: „Człowiek z Hjelmdallu i mamuci jeźdźcy”, „Człowiek z Hjelmdallu: powrót do Hjelmdallu” oraz solipsystycznie brzmiący „Człowiek z Hjelmdallu i hjelmdallski człowiek”.

Dość już.

Boże drogi, ile ich jest?

Może ze sto? „Człowiek z Hjelmdallu i mędrcy z krańca świata”, „Człowiek z Hjelmdallu i fałszywy bóg”, „Człowiek z Hjelmdallu i spopielona ziemia”, „Człowiek z Hjelmdallu: hjelmdallskie kolonie”, „Człowiek z Hjelmdallu i bagienna bestia”, „Człowiek z Hjelmdallu i śnieżne kraby”.

Te śnieżne kraby są gorsze, niż mogłoby się wydawać.

To już wszystko?

Bynajmniej! „Człowiek z Hjelmdallu w piekle”, „Człowiek z Hjelmdallu i las niewolników”, „Człowiek z Hjelmdallu pod dnem jeziora”, „Człowiek z Hjelmdallu: Hjelmdall płonie”. Jest tu nawet „Próba śmierci” – podręcznik gry wojennej z epoki pasternalnej osadzonej w świecie Hjelmdallermanna – oraz wiele innych.

„Chciałbym kupić »Człowieka z Hjelmdallu i diablicę«”.

Poprawia swoje okulary. „Nie bez powodu ta część jest bestsellerem”.