Rozmowa · Półka z romansami

Półki uginają się od romantycznych opowieści osadzonych w najróżniejszych realiach historycznych i geograficznych.

Czy wyróżnia się tu coś bardziej prawdziwego, bardziej twojego?

Kiedy skupiasz się na ogromnej masie barwnych okładek, twoją uwagę zwraca pewna nieścisłość. Jedna z książek różni się od pozostałych.

Pośród romansideł zagubiła się szara książka. Jej tytuł brzmi „Szesnaście dni najzimniejszego kwietnia”.

Zostaw ją, to zły pomysł.

O czym ona jest?

Musiałbyś kupić tę książkę, żeby mieć pewność. Na okładce jednak widnieje ściana betonowych budynków zasłoniętych przez czarno-białą tęczę. Napisał ją ktoś z kraju, w którym nawet tęcze nie mają innych kolorów. Więc będzie pewnie mocno depresyjna.

Czemu jest taka nie na miejscu?

Ktoś myślał, że to romans, lecz tak naprawdę to absolutnie nieznośne dzieło z zakresu psychologicznego realizmu.

Pomocy, nie chcę tego robić...

Skupiasz się na przytłaczającej masie barwnych okładek, próbując znaleźć coś ciekawego, osiągasz jednak tylko tyle, że od wysiłku zaczynają boleć cię oczy.

[Odejdź].

„Chciałbym kupić »Szesnaście dni najzimniejszego kwietnia«”.

„Hę? Ta książka nie powinna stać na tej półce... Annette znowu wszystko pomieszała! Ech, ta dziewucha...” – kręci głową. „Nieważne. Mam nadzieję, że się panu spodoba... ta książka”.

„Przepraszam, co jest na tej półce?”

„Och, to cudowne, przepiękne opowieści. Historie miłosne!” – wzdycha tęsknie. „Koniecznie powinien pan je kupić”.

„Prawdę mówiąc, to szukam czegoś bardziej prawdziwego”.

„Nie, nie – tego pan nie chce. Coś takiego nie jest prawdziwym romansem... Romans polega na pokonywaniu przeciwności i odnalezieniu tego samotnego milionera, który chce się tobą zająć do końca twoich dni”.

Przyjrzyj się książkom na wystawie.

Widzisz ogromną mieszaninę różu i czerwieni – kolorowe okładki o pełnych negliżu ilustracjach. Na większości widnieją skąpo odziane, odsłaniające uda kobiety. Przewija się też motyw róż, a czasem również pistoletów.

Zwykle pojawiają się w nich też mężczyźni w garniturach i o ostro zarysowanych szczękach. To wszystko zwykły... efekciarski śmietnik.

Chyba chętnie przeczytałbym kilka takich książek.

Nie, bynajmniej. Jako szorstki detektyw do szpiku kości masz nadzieję znaleźć coś bardziej prawdziwego. Autentycznego.

Czy jest tu coś, co by do mnie przemawiało?

Jako szorstki detektyw do szpiku kości odnajdujesz przyjemność w lekturach bardziej prawdziwych, autentycznych.

Na okładce książki widnieje ściana betonowych budynków, przed którą roztacza się czarno-biała tęcza. Napisał ją ktoś z kraju, w którym nawet tęcze nie mają innych kolorów.